Oud papier PMD container
Print


Slener in de spotlight: Willemijn Trip

Passie voor het vak

We praten over ditjes en datjes, een uur is zo voorbij gevlogen. Het wordt tijd om to the point te komen. We beginnen met wat neutrale gegevens. In het gezin Trip is Willemijn de oudste van vier kinderen, allemaal meiden. Haar kinder- en tienerjaren spelen zich af in Nieuw-Amsterdam waar haar ouders een boerderij hebben. Het was er gezellig en er kon veel. Veel vriendinnen kwamen er dan ook graag spelen. Haar moeder was/is erg gastvrij wat zorgde voor menig "mee-eter". Na de lagere school ging ze naar het VWO, belandde op de HAVO en heeft daarvan haar diploma gehaald. Toen moest er worden gekozen. Willemijn wist het niet precies en had voor haarzelf een top 3.

Op 1 de Hotelschool in Leeuwarden. Op 2 Binnenhuisarchitectuur in Amsterdam en op 3 iets in de gezondheidszorg. Haar vader vond vooral de Hotelschool een goed plan, want als binnenhuisarchitecte moest je wel heel goed zijn wilde ze daar haar geld mee verdienen, dacht hij. Op naar de open dag. Willemijn had, voor de gelegenheid, een zwarte broek met een witte blouse aangetrokken. Maar bij aankomst was voor haar al gauw duidelijk dat dit het niet ging worden. Tussen al die 'truttige' mensen in mantelpakjes voelde zij zich niet thuis. Ze werd wel toegelaten maar bedankte vriendelijk, iets waarvan ze haar vader op de terugweg al op de hoogte had gesteld. Wel heeft ze altijd baantjes in de horeca gehad! Toch wel gevoelig voor zijn argumenten liet ze keuze 2 voor wat het was. Iets in de gezondheidszorg bleef over en ze ging naar de open dag Fysiotherapie. Het sprak haar onmiddellijk aan en zo ging ze op kamers in Groningen.

Met plezier kijkt ze terug op haar studententijd. In die tijd gingen er veel fysiotherapeuten naar Duitsland omdat er een overschot was in Nederland. Volgens haar vader was ze dan ook voor de WW aan het leren. Niets was minder waar. Voordat Willemijn in juni afstudeerde had ze al een volledige baan in Nieuw-Schoonebeek. Ze was in deze periode erg onzeker. Behalve dat was ze ook perfectionistisch in haar vak. Omdat ze onzeker was vroeg ze veel en heeft ze veel geleerd in de 7 jaar die ze daar heeft gewerkt. Ze leerde er ook haar huidige compagnon kennen. Ze zaten en zitten bijna altijd op één lijn. Toen hij op een dag vroeg of Willemijn samen met hem een eigen praktijk zou willen beginnen, ging ze daar al gauw voor. Als het al met iemand zou 'moeten', dan met hem. Zo was daar het begin van TOP-Therapieën, in 2008. 

Vanaf het begin liep de praktijk goed. Willemijn bleef studeren. Zij heeft veel interesses en is van het uitdiepen, zeker op haar vakgebied. Zo is ze buiten fysiotherapeut, ook manueel therapeut en osteopaat (io). De praktijk bleef groeien. Inmiddels hebben ze in 2012 hun pand in Nieuw-Amsterdam geopend. De compagnons waren het over van alles en nog wat vrijwel direct met elkaar eens. De stenen, de kleuren, de inrichting. Ook het aannemen van personeel levert geen problemen op. Inmiddels hebben ze 6 fysiotherapeuten en een administratieve kracht in dienst.

Omdat ik als schrijvend wezen toch ook wel van het uitdiepen ben vraag ik haar naar het verschil van fysio/manuele-therapie/osteopathie. Als fysiotherapeut behandel je problemen met botten, spieren en gewrichten. Als manueel therapeut leer je meer technieken om klachten efficiënter te behandelen. Een osteopaat is meer holistisch bezig. Zij behandelt niet alleen de klacht maar gaat ook op zoek naar de oorzaak van de klacht. Een osteopaat kent echt de hele anatomie. Door een bepaalde (verkeerde) stand van het lichaam krijg je ook een reactie van dat lichaam. Problemen met een orgaan kan omgekeerd ook voor een verkeerde houding van het lichaam zorgen. Het is een hele uitdaging voor Willemijn om het plaatje compleet te maken. Gezegdes van vroeger blijken vaak waar te zijn. Iets op je lever hebben, op je tenen lopen..grappig! In de reguliere sector is men vaak bezig met de klachten. Osteopathie is een alternatieve geneeswijze, zonder zweverig te zijn. Willemijn wil heel graag een brug slaan, zodat men niet meer naast elkaar maar met elkaar kan werken. Aangezien ze van nature doelgericht is gaat het haar vast lukken. Eenmaal het einddoel voor ogen zal ze er komen!

Op dit moment behandelt ze eigenlijk alleen kinderen. Op de een of andere manier komt dit op haar pad. Het is jammer dat u niet bij het gesprek zat, want het enthousiasme en de liefde voor haar werk vind ik ontroerend. Helemaal als het over kinderen gaat. Zelf hebben ze er drie. Een jongen en twee meisjes. Ze zorgen samen voor hun gezin, wat soms wel betekent dat vooral Stefan, haar partner, weinig slaap krijgt. Veel opvang in een crèche was voor hen geen optie en het loopt prima zo.

Kinderen helpen is ook een doel. En weer wordt alles uit de kast gehaald. Zo ging ze naar yoga en kan ze kinderen in haar praktijk gericht oefeningen meegeven. Ook heeft ze zich verdiept in het interpreteren van kindertekeningen. Elke keer verbaast het haar hoe zo veel dingen duidelijk worden. Eigenlijk kan ze zo met een heel gezin aan de slag! Ze geniet ervan om te zien hoe puur en echt kinderen zijn. Ze is zich er wel van bewust dat ze soms een beetje doorschiet, wat voor sommige mensen ook irritant kan zijn. Ook al is ze altijd bezig met andere mensen, ze kijkt ook zeker naar zich zelf.

Present Child is de jaaropleiding waar ze nu mee bezig is. Opnieuw volgt een gedreven betoog. Het is lastig om zomaar even samen te vatten. Heel kort door de bocht komt het er op neer dat bepaald gedrag van kinderen iets zegt over jezelf. Als je het leert te zien kun je met je eigen 'probleem' aan de slag. Verbazingwekkend hoe dat dan al vrij vlug het gedrag van het kind verandert. We praten er nog een hele tijd over door. Uiteindelijk vraag ik mij af of ze nog hobby's heeft. Ze heeft ze, natuurlijk. Maar wel te weinig tijd om ook nog te naaien, haken, breien, of te knutselen.

Inmiddels is het rond middernacht. Gezelligheid kent geen tijd maar we besluiten een andere keer gewoon verder te leuteren. Over een paar uur loop de wekker van Stefan weer af!

Klik hier voor alle foto's.

Tekst: Jantje Oosterhof

Foto's: Annemarie Elberse, Carola Paas, Jantina Trip, Hilde Trip