Postbodes hebben het zwaar rond deze tijd

De kerstdrukte is al een zware tijd voor onze postbodes. Door pensioen en ziekte waren er rond de kerst in Sleen en soms Erm nog maar twee postbodes in ons dorp. Een zware klus en lange dagen; en toch nog alle kerstkaarten op tijd in de bus

Even dachten onze postbodes wat op adem te komen na een zeer drukke kerst en nieuwjaarsperiode. Maar toen kwam de sneeuw, en ook niet zo'n beetje. Een stukje ouderwetse winter met vele centimeters sneeuw, de vorst viel gelukkig wel mee. Maar wel met soms onbegaanbare wegen, tenminste op de fiets want niet overal werd gestrooid. Dus maak dan je borst maar nat, wordt er wel gezegd. 
En nog steeds moest in heel Sleen de post bezorgd worden door de dames Hilda Koops en Pien de Vries.

Net voor de kerst sprak ik Hilda. Ze zei: "Het is erg veel zo vlak voor de kerst en ook nog met minder mensen door ziekte en iemand die net met pensioen is gegaan. En er is nog geen nieuwe postbode, het lukte toen al niet alle post op tijd te bezorgen. Sommige post werd dan gewoon even doorgeschoven naar een volgende dag, uitgezonderd rouwpost. Dit is pure onmacht. We hebben ons uiterste best gedaan om voor de kerst alles te bezorgen. En dat is nog gelukt ook".

Hevige sneeuwval 


Hilda had er gelukkig iets op gevonden en haar collega ook. Niet met de fiets maar lopend door het dorp, dan ben je wel langer onderweg natuurlijk. 
Het idee kwam bij haar dochter vandaan. Zij hadden nog geen slee en deden de kinderen in de wasmand en trokken ze zo door de sneeuw. Hilda dacht dat doe ik met de post en ga zo pad. Een sjaal eraan en daar gaat ie. Haar collega Pien zag ik een dag eerder al lopen met een tas op een grote sneeuwschep, en zo trok zij de tas door de straat. Zeer creatief opgelost.

Koud 

Zaterdagmiddag had ik even met Hilda afgesproken. Toen scheen het zonnetje wel maar was het best nog heel koud. Ze bracht vandaag alleen kleine pakketjes en eventueel rouwpost rond. 


Tegen de kou kun je je goed kleden en dat zijn de dames wel gewend, maar bij gladheid moet je erg oppassen. Gladheid is zo verraderlijk en je wilt natuurlijk op de been blijven en niks breken. Ik vroeg haar of er met kerst meer of minder post was. Hilda: "Eigenlijk net zoveel als vorig jaar maar nu met z'n tweeën, dat was behoorlijk heftig. Haar collega Pien deed soms Erm er ook nog bij. Zij had het dus nog drukker. Ik kon het er niet meer bij hebben omdat ik ook nog in de thuiszorg werk".

Spikes 

Gelukkig krijgen ze van PostNL spikes. Zo blijft ze hopelijk met beide benen op de grond en overeind staan.

We zijn trots op onze postbodes in Sleen, die door weer en wind altijd hun uiterste best doen onze post op tijd in de bus te bezorgen.  Dat verdient een groot compliment!

Verslaggever: Hille Douma