Columns archief 2022

Nieuw leven

Wij mensen, wij zijn maar een fractie van een tijdspanne op deze aarde. Hoe anders is het met eeuwenoude bomen, gebouwen en spullen. Zij overleven de mens, soms generaties lang. Maken oorlogen mee, zien heersers gaan en komen, signaleren ontdekkingen, uitvindingen en talloze maatschappelijke veranderingen. Hoe vaak wordt niet gezegd: ‘Oh, as die Sliener toren ies praoten kun’.

Verschil van mening

Ik zat, ik dacht en droomde wat. Mijn vingers zweven boven de toetsen van mijn mobiel. Ik wil reageren op weer zo’n bericht over gelukzoekers, die gratis leven, onze huizen inpikken en die het land uit moeten. Alles onderdeel van een groot complot. Ik zie dorpsgenoten ook reageren. Of dat wat oplevert zo’n reactie van mij en van anderen vraag ik me af. Heeft het enig nut?

Kleinkinderen

Mijn beide dochters zijn heel lang geleden al op zichzelf gaan wonen. Dat was in de tijd dat de schrijver van deze column nog een jonge god was. Kleine kinderen waren mijn vrouw en ik ook al lang geleden ontwend. Het huis was allang niet meer ingericht op grijpgrage kinderhandjes. Mollige vingertjes die elk breekbaar stukje huisraad onderwierpen aan de vernietigende werking van de alles overheersende zwaartekracht.

Duurzame mobiliteit

De gemeente Coevorden wil duurzame mobiliteit ondersteunen en is daarom van plan om nu ook twee parkeerplaatsen met een laadpaal voor elektrische auto's aan de Boelkenweg in Sleen te realiseren, lees ik op SleenWeb. De Boelkenweg, waar is dat? Ik heb het even opgezocht op Google Maps. Dat is grofweg het stukje straat van het oude gemeentehuis langs de brandweerkazerne naar de nieuwe rotonde in de rondweg.

Wolven

Zie hadden heur oet de koppel dreven naor de hoek van het weiland, anderhalve kilometer van Slien, waor ze, vanwege de ofrastering, niet wieder kun. Daor hadden ze heur bij de neus en de lippen en de hals grepen en heur tegen de grond warkt. Toen waren ze bij het lekkerste diel begunnen te vreten: Daor waor de bil in de rug overgiet. Al gauw waren ze bij de darms, die ze hen boeten trökken.

Het is niet weg

Het Volksfeest is een traditie in ons dorp Noord-Sleen. Het gaat er gezellig aan toe bij het bouwen van de wagens, het maken van de straatversiering en alle andere activiteiten. Geheimzinnigheid viert hoogtij, want pas tijdens het feest komen alle creaties van stal en maakt de nieuwsgierigheid plaats voor bewondering. Het dorp viert feest, is uitgelaten, meet de krachten tijdens de wedstrijden en vermaakt zich met toneel in de tent.

Zomer irritaties

Nee, begrijp me niet verkeerd, van de warme dagen heb ik helemaal geen last. Niet te veel doen, het voordeel van mijn leeftijd, en op tijd een glas koud water drinken of een mooi koud Belgisch biertje. Hooguit kan zo aan het einde van een mooie dag het geluid van een mug even wat ergernis geven. Vooral als deze zonder het te merken geland is, even heeft gestoken en zo’n fraaie jeukplek achterlaat.

Struisvogelvlees, Hansje Brinker en polderen

Vroeger, vroeger waren mensen niet uit idealisme vegetariër maar omdat ze het vlees niet konden betalen. Vroeger was boter dermate kostbaar dat er zelfs smokkelroutes voor het product ontstonden. Vroeger hadden hele legers met gezinnen een paar aardappeltjes op het bord. Vincent van Gogh heeft dat nog eens vastgelegd in het schilderij de aardappeleters.

Struisvogelpolitiek

Je komt de laatste tijd overal de omgekeerde Nederlandse driekleur tegen, het symbool van de boerenopstand tegen het stikstofbeleid. Niet alleen op boerenland of boerenerf, maar ook op bomen, lantaarnpalen, viaducten en andere plekken in de openbare ruimte. Blijkbaar vinden boeren dat ze die openbare ruimte kunnen claimen voor hun protest.

Leeftijdspiep

Iedereen kent het denk ik wel. Je bent in een gesprek en het komt op een bepaald moment op de leeftijd terecht. Zo van, maar hoe oud ben je dan? De vraag wordt meestal netjes beantwoord met de bekende tegenvraag: wat denk je?
Na wat twijfel geeft de gesprekpartner een antwoord en er is een kleine trots als je een jaar of vijf jonger geschat wordt dan je feitelijk bent.

Een zonnestraal maakt pracht en praal

Zo valt te lezen op de keurig nette Zuidenveldwagen van Sleen. Hij staat te pronken op het trambrinkje nadat ie dienst heeft gedaan in de Zuidenveldoptocht in Schoonebeek. Sleen is daar goed voor de dag gekomen met een derde prijs. Samen met de resultaten op de andere onderdelen van de Zuidenveldcompetitie was Sleen uiteindelijk goed voor een tweede plaats! Hulde aan alle deelnemers!

Stik .... stof um over nao te denken.

Slien is van oorsprong een boerendarp. Trouwens, niet allèn Slien, maar de hiele umgeving is al ieuwenlang een gebied dat deur boeren inricht – en gebruukt is. Toen hier zun tiendoezend jaor leden de eerste pionierende boeren kwamen, was er allèn maar bos. Hiel Drenthe was ien groot bos. Prof.dr. Theo Spek, hoogleraar landschapsgeschiedenis an de R.U.G. hef dat oetgebreid underzöcht, under andere deur studies van pollen in verschillende grondlaogen.

Fijne vakantie

Dinsdag 21 juni 2022 alweer vandaag. Dat betekent dat het vandaag de langste dag is en dat de zon vandaag pas om 20.32 uur ondergaat. Nu hoor ik u bijna denken, goh da’s toch wel bijzonder dat die man dat zomaar uit het mouwtje van zijn T-shirtje schudt. Dat is natuurlijk niet zo, heb ik net gewoon even opgezocht. Het zonnetje schijnt weer lustig en ik bedacht me hoeveel uur we daar dus van kunnen genieten.

Had hij maar...

Soms is het lastig om een onderwerp te vinden voor een column. Zoveel gebeurt er niet in Sleen en wat er gebeurt, is niet zo maar geschikt om een column over te schrijven. Neem bijvoorbeeld de doorkomst van de Roparun op eerste pinksterdag georganiseerd door Sleen4live. Het verliep allemaal vlekkeloos; met een enthousiast publiek

Waorum Slien?

“Zul oes nei Börgenmister al in dat van Henderik Kien an de Vieverbrinken wonen?” vruug Geert mij kös.
“Nou, dat dunkt mij wal”, kun ik hum melden, “want het zöt er weer bewoond oet en er braandt ’s aovends ok weer locht.”
“Het eerste wat ik dee as ik hum was” opperde Geert, “Is die hoge heeg rond zien hoes umzagen.

Lintje

Nietsvermoedend toog ik tegen half twaalf in de ochtend van dinsdag de 26ste april met manlief naar Zaal Wielens in Noord-Sleen om de details van een feestje te bespreken. Ik schrok me wezenloos toen ik de zaal binnenliep. Er was al een feestje gaande, de zaal zat vol…
Toen ik beter keek, zag ik vele mensen die me dierbaar zijn en liep de burgemeester met zijn ambtsketen en een grote oranje corsage op me af.

Twaalf slagen van de klok

We leven in een rare wereld zei mijn schoonmoeder vroeger. Vroeger was in dit geval de jaren zeventig van de vorige eeuw. Ik denk aan die woorden en hoor de twaalf slagen van de klok.

Twaalf slagen van de klok. Acht zinnen en acht keer dezelfde reactie. Daarna de stilte.

Ik fiets door het dorp en zie op verschillende plekken vlaggen van blauw en geel.



Twaalf slagen van de klok. Acht zinnen en acht keer dezelfde reactie. Daarna de stilte.

Gewoon Doorgaan

Trouwe lezers van mijn columns zal het misschien opgevallen zijn dat ik de vorige keer verstek heb moeten laten gaan. En niet zonder reden.
Zomer 2021, ik zat te blaffen als een langharige teckel met kennelhoest. Zelfs na meerdere antibiotica kuurtjes liet die hoestende teckel in mij van zich horen. Half december afgelopen jaar heb ik dan toch maar een röntgenfoto laten maken.

Dagbesteding

Hoe was het ook al weer? We hadden wel instructies gehad, maar dat was al weer vier maanden geleden. Door corona waren er geen uitstapjes en dus was het geen routine geworden. Goed, eerst het raamwerk met gaas tegen marters onder de bus vandaan halen. Dan het stekkertje van de acculader los maken en het snoertje achter de klep van de vulpijp frommelen.

Gemienteraod

“Waor stemt wij op bij de gemienteraodsverkiezings” vruug Geert kös, terwiel e achter de computer allerlei portretten teveurschien toverde van kandidaten. Ja, daor vraog ij mij wat. Waor moew toch ies weer op stemmen?
“Dat lig er an waj wilt dat de raod veur mekaar kreg” opperde ik. “Lees ies wat ze almaol in’t zin hebt” De leesbril kwam er bij op en daornao bleef ’t een hiele zet stil.