Zware verantwoordelijkheid

Er zijn van die momenten waarop je als vrijwilliger een zware verantwoordelijkheid op je schouders krijgt. Zo'n moment hadden wij onlangs in MFC De Brink. We moesten wijnproeven. Tja, iemand moet het doen.

Daar zaten we dan. Een gezelschap van zo'n tien regelmatige bezoekers van De Brink, afgevaardigden van verschillende verenigingen. Op een dinsdagmiddag in oktober, om drie uur. Een wat ongebruikelijk tijdstip om aan de wijn te gaan, maar voor het goede doel moet je soms offers brengen. Vóór ons stonden vijf wijnglazen, een beoordelingsformulier, een glas water, crackers en een spuugbak. Het zag er allemaal bijzonder professioneel uit. Eerst vijf witte wijnen, daarna vijf rode. Tien in totaal. Een hele opgave. Marissa gaf deskundig uitleg. Engbert, verantwoordelijk voor de inkoop van De Brink, luisterde aandachtig mee. Hij wist dat hier belangrijke beslissingen genomen gingen worden. Beslissingen die het welzijn van menig bezoeker van ons dorpshuis zouden beïnvloeden.

Wij namen onze taak bloedserieus. Als volleerde sommeliers pakten we onze glazen bij het steeltje. We hielden ze tegen het licht, knepen één oog dicht en bestudeerden de kleur alsof we zojuist een zeldzame diamant hadden ontdekt. We walsten de wijn door het glas. Eerst voorzichtig, daarna steeds enthousiaster. We staken onze neuzen diep in de glazen en snoven alsof we op zoek waren naar een gaslek. Een vleugje citrus? Een hint van perzik? Een afdronk van vers gemaaid gras? Of toch gewoon druiven? We namen een slok, trokken onze wangen naar binnen, lieten de wijn langs alle smaakpapillen klotsen en keken peinzend in de verte. Alsof we rechtstreeks contact hadden met de wijngaard in Zuid-Frankrijk. Sommigen spuugden uiterst professioneel in de spuugbak. Anderen vonden dat zonde van de wijn.

Na tien wijnen was het tijd voor het oordeel. We vulden onze voorkeuren in en kwamen zowaar tot een eensgezinde keuze. Geen verhitte discussies, geen ruzie en niemand die zwalkend het pand verliet.

Waarom al die heisa? De Brink krijgt een nieuwe wijnleverancier en dus moesten er nieuwe huiswijnen worden gekozen. En wie kun je daarvoor beter inschakelen dan de mensen die er zelf regelmatig aan de bar zitten? Ervaringsdeskundigen, zeg maar. Mooi toch, dat we als bezoekers mogen meebeslissen? Al hadden we niet verwacht dat vrijwilligerswerk ooit zo zwaar zou worden.

Binnenkort worden onze uitverkoren wijnen geschonken. We hopen dat u ze ook lekker vindt. En mocht dat niet zo zijn, dan hebben we één geruststelling: over smaak valt niet te twisten. Al doen we dat in Sleen natuurlijk graag.

Proost!

Roelie Lubbers-Hilbrands