De wereld volgens duofietsen

Het is om moedeloos van te worden. Nou, moedeloos is misschien nog wel een te positief woord. Maar misschien is het wel herkenbaar. Want het gebeurt nog wel eens bij het zien, het horen en het lezen van de nieuwsberichten.

Het is vaak een soort dagelijkse “film” van de bekende ellende in de wereld.

Via Oekraïne en Rusland gaat het beeld of de informatie naar het Midden Oosten. Hebben we dat gehad, dan komt er nog wel eens de straat van Hormuz in beeld. Stilliggende schepen waar men geen idee heeft wanneer ze door kunnen varen.

Daarnaast, wat dichterbij,  krijgen we ons portie bosbranden. Spanje, Frankrijk, Italië en Griekenland komen veelvuldig in beeld. Een verwoestende vuurzee waarbij oppervlaktes genoemd worden die mijn voorstelling te boven gaan. Of zoals eerder op de Veluwe en verleden week in Limburg. Wetenschappers wijzen daarbij steeds op het klimaat. Die veranderingen leiden tot grote droogte en daar ligt dan de oorzaak van de branden. 

Dichtbij huis zien we meerdere problemen. Denk aan de lage waterstanden in onze rivieren. De langdurige droogte laat het effect zien. Of neem het al jaren langdurig voortslepende probleem van de stikstof. Zo zijn er wel meer zaken te benoemen, die de moedeloosheid steeds opnieuw even aanwakkeren. Vooral omdat er geen oplossingen lijken te zijn.

Maar dan de vreugde van het duofietsen. Eén of twee keer per maand staat dit in de agenda. Dus op tijd naar de schuur waar de fietsen staan. Er wordt wat gelachen en we hebben het even over een mogelijk te fietsen route. Daarna in colonne door het dorp op naar De Schoel. Daar wachten de drie deelnemers, op voorhand al in een heel positieve stemming. Weer even een middag op de fiets door de omgeving. Ze mogen kiezen waar ze graag heen willen. Anders weten de fietsende vrijwilligers wel een route uit de vele rondes die in al die jaren gereden zijn.

Positie op weg: drie duofietsen met drie fietsende vrijwilligers en drie deelnemers. Dus met zes man/ vrouw op pad. Wat een bijzondere en mooie wereld waar je dan in terecht komt. Nergens een verkeerd woord of een boos gezicht. De fiets is breed, dus op de fietspaden is weinig ruimte over. Dat is nooit een probleem. Tegenliggers stappen af, groeten vriendelijk en lachen veelal breed. Als we een paar weken geleden richting Zweeloo fietsen, horen we de zware hoorns  van verschillende vrachtwagens. Even een bijzondere groet.

Wat mooi om te ervaren dat iedereen vrolijk is, lacht, zwaait of op een andere manier groet. Wat mooi om te merken dat ieder de ander, in dit geval de duofietsen, ruimte geeft. Zonder ook maar één negatieve opmerking. En vooral ook: wat mooi om iedere keer iemand naast je te hebben zitten op de fiets die zichtbaar en hoorbaar geniet van de fietstocht.

Een positieve middag met alleen maar vrolijke mensen. Gewoon samen actief met veel plezier voor iedereen. Dan denk ik wel eens: leek de wereld maar iets meer op een middag duofietsen.