Bedriegers

Zuslief opent de deur van Melk en Meer. Ik heb de zaak weer aan haar overgedragen na hun heerlijke vakantie. Het waren boeiende weken op de boerderij.

Een klant spreekt ons aan, een mevrouw met veel vragen. En meningen. Of de boerin rauwe melk verkoopt. Zuslief antwoordt dat dat niet het geval is, alleen laag gepasteuriseerde. Desgevraagd meldt ze de temperatuur erbij: 72ºC. Mevrouw uit Zuid-Holland schudt haar hoofd en spreekt haar belerend toe: “Wat erg, je vernietigt alle voedingsstoffen die de melk zo gezond maakt”. Of de melk wel biologisch is. “Nee, ook niet”. Zuslief zegt dat biologisch niet persé duurzamer hoeft te zijn. Ze vertelt over het programma van Albert Heijn met allerlei regels dat goed is voor koe, natuur en boer. Mevrouw schudt weer het hoofd. AH deugt niet, als groot concern. “Bedriegers, dat zijn het”. Mevrouw vraagt wat de koeien eten. Bij het ‘heel klein beetje maïs’ wordt ze zenuwachtig: “Dat is zeker genetisch gemanipuleerd”, oppert ze suggestief. Nu is het zuslief die haar vragend aankijkt, want de teelt daarvan is in heel Europa verboden. “Dus jullie vlees is ook niet biologisch?”. Zuslief legt uit dat de koeien elke dag gras eten uit de wei.  “Waar groeit dat gras dan van?”, weer een vraag. “Van de mest van de koeien en een beetje kunstmest”, antwoordt zus. “Kunstmest?!, nee toch?”. Als we vertellen dat de mest moet worden afgevoerd en boeren daarom kunstmest aanvoeren, begint mevrouw zich echt op te winden: “Weet u waarom dat allemaal is? Ze willen hier in Nederland alle boeren weg hebben. We hebben geen stikstof- of CO2-probleem, dat creëren ze maar. Bedriegers dat zijn het. Als er straks geen boeren meer zijn, kan er gebouwd worden, let maar op, want we moeten groeien naar 45 miljoen mensen! Hier komen allemaal huizen. We worden geregeerd door een paar malloten en de regels worden gemaakt door lakeien die naar hun pijpen dansen.”

Poeh, dat is eruit, maar de volgende vraag dient zich alweer aan: “Zijn de eieren wel biologisch.” Nee, ook niet. “Wat eten die kippen? Ik moet een donkeroranje dooier hebben, dat is goed voor de ogen”. De eitjes komen uit Exloo en zuslief weet niet wat die kippetjes allemaal naar binnen werken. Mevrouw kijkt haar aan met een meewarige blik. Ik zie zuslief denken: ben ik het nu wel of niet met mevrouw eens.

Het gesprek gaat over op corona. Mevrouw: “Dat was ook maar een verzinsel. Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt en elk jaar gingen er wel mensen dood aan griep”.

Oké, we nemen het voor kennisgeving aan.

Mevrouw geniet in elk geval enorm van de omgeving, vertelt ze. “Het is hier zo heerlijk rustig”. Ze denkt erover om naar onze streek te verhuizen… Of dat nu zo’n goed idee is …

Roelie Lubbers-Hilbrands