De roos
Het regende, de lucht was zacht en vol van zute geuren.
Ik kwam op fiets vanof Noord-Slien en kun de klokken heuren.
En alles was zo gruun, zo gruun in al zien varianten.
De Menso Altingstraot was nat en glum an alle kanten.
Ik reuk de linde, kamperfoelie, en daor zung een liester.
Die ruuk van dizze zommerregen echt niet in de biester.
Zo was ’t hier ok veur honderd jaor. Toen geurde ok de linde.
Toen zung er ok een liester die de regen zo beminde.
Ik heb mij, daor, op dat moment, met tegenzin bedwungen,
maar ‘t liefst haar ik, van puur geluk, samen met die liester zungen.
Totdat daor, as een kaole douche, de vieze, gore resten
van wat ooit oes cafeegie was, mien stemming kwam verpesten.
Het reuk naor braand, naor natte kool en naor verrötte planken.
Het was er vies, en schandelijk. Ik kun op slag wal janken.
De mèensen die van dizze plek zun dikke bende muken
die hebt hier in oes mooie darp, vin ik, niks meer te zuken.
En wel de schoen past, trekt hum an. Meer kan ‘k er niet van zeggen.
Maar dat die troep er aal nog lig, is moeilijk oet te leggen
Ik was er al zowat veurbij, toen ik wat roods zag bluien.
Een rozenstroek was ondanks alles, toch maar weer gaon gruien.
Zien bloempies staken helder of tegen de verkoolde resten.
Die luut zien leven niet deur braand of wat dan ok verpesten.
Dus eindig ik, met water in de sokken, dit gedicht,
en met wat Ede Staal ooit zung: “ ’t Wordt altied wel weer licht!”
Geert en ik wenst je almaol een goed zommer !
Groeten, Henderkien.