Columns archief 2020

Jan Ab

Wij kunt niet aans zeggen as dat er flink reuring is in de bodem in- en rondum Slien. De umsniedingsweg hef een neie jas ankregen met een neie rotonde, en een veilige ofslag de Bannerschultestraot op, de glasvezelkabel komp er an vanof de Klenckerstraot, en dan natuurlijk de graverij naor granaten van Jan Ab. Jan Heeling bedoel ik, maar old Sliener kent hum as Jan van Ab Heeling, Jan Ab dus.

Gezegend is het land

Halverwege Noord-Sleen kwam een troep marechaussees te paard de weg af, de stoet volk tegemoet. De mannen, vrouwen, kinderen sleepten zich hijgend, zwijgend en bevend naar het gemeentehuis in Sleen. Hun grauwe gezichten waren vuil van stof, straaltjes bloed liepen langs hun wangen, hun kleren hingen verscheurd aan hun slappe, uitgeputte lijven.

De Vogelbuurt

Het is weer herfst, de blaadjes vallen, in rode bruine en gele kleuren, van de bomen. Paddenstoelen schieten met grote hoeveelheden links en rechts uit de grond. En tja, die sporen zeker. Da’s toch wel wat anders dan met het C-virus want dat spoort echt niet. Die vermeerderen zich wereldwijd van mens tot mens met een enorme snelheid. Zo snel zelfs dat het konijn, na de copulatie, groen zou zien van pure jaloezie.

Leeg of vol

De laatste dagen moet ik veel denken aan het gezegde: “het glas is half leeg of het glas is half vol”. Half leeg heeft daar in deze tijd meestal wel de overhand bij.
De sfeer van optimisme die gedurende de zomermaanden weer wat terug kwam, lijkt helemaal verdwenen. Klein en groot leed is weer aan de orde van de dag.
Berichten over overvolle ziekenhuizen en een grote toename van besmettingen is het landelijke beeld wat de oorzaak is tot opnieuw strenge maatregelen.

En iedereen kent ook wel het kleine leed wat door de maatregelen ontstaat. Zoonlief die veertig wordt is maar gestopt met het voorbereiden van een feest. En ook de andere verjaardagen in ons gezin worden dit jaar over geslagen.

Zand erover

Vorige week kwam aan het licht dat er aan de Heirweg in Sleen ter hoogte van de Broekveldstraat tientallen granaten onder de grond liggen. Die granaten waren van het Nederlandse leger en hoorden bij het antitankgeschut dat daar stond opgesteld om de Duitsers, die naar verwachting via Erm naar Sleen zouden doorstoten, een warm onthaal te geven. De Duitsers kwamen echter via Noord-Sleen.

De VRBCHLES

Eigenlijk wil mien Geert nog niet hebben dat ik er over proot, want hie hef alles nog lang niet op de rit, maar ik doet’t toch even.
Weej wat’t is? Wat mien Geert in de kop hef, dat hef e niet in…nou ja, ij weet ’t wal. En dan kan ik roepen wat ik wil, maar daor döt e dan niks meer op. In dat stadium zit e nou met zien “grootse plannen”. Er bint vast wal welken die mien Geert half staon wilt, of die hum zien plannen juust wilt ofraoden, met goeie argumenten.

Complot

Iedereen is wel een beetje vatbaar voor complotdenken, voor de opvatting dat een bepaalde gebeurtenis, ontwikkeling of toestand het resultaat is van een samenzwering. We willen immers weten waarom dingen gaan zoals ze gaan, want anders is het leven ingewikkeld, willekeurig en onzeker. Helemaal als er sprake is van weinig transparantie, er weinig gegevens voorhanden zijn en er dus flink op los gespeculeerd kan worden.

Duslectisch

Nou ja kijk, natuurlijk weet ik dat het woord niet klopt. Als je het met de pc typt dan komt er zo’n rood kringeltje onder. Signaal dat het een fout is. Natuurlijk moet het dyslectisch zijn.
Het rode kringeltje waarschuwt voor de fout. Voor het begin van dit verhaal en voor de kringeltjes onder de woorden die fout getypt worden moeten we even terug in de tijd.

Vakantie gevoel

De zon staat weer lekker te schijnen aan een fijne strakke blauwe lucht. Het temperatuurtje is inmiddels opgelopen naar 27 graden. De jongens en meisjes van het weer voorspellen een hittegolfje van wel 9 dagen op rij. Toch kriebelt het wel weer om op vakantie te gaan, lekker naar Zuid Frankrijk. En dan op zo’n terrasje tussen eeuwenoude gebouwen een koud drankje te nuttigen. Helaas rukt het virus weer op dus de twijfel om te gaan wordt steeds meer een punt.

Beeldentuin

Jaren geleden was ik in Estland met de jongens van de Super Nova: het zeiljacht van kapitein Withaar. Het was ruim vijftien jaar na de onafhankelijkheid. In 1991 werd Estland een soevereine democratische republiek. Daarvoor was Estland bezet door de Russen, die het in 1944 hadden ingelijfd. Even buiten de hoofdstad Tallinn stond een museum. Een statig gebouw, dat op de dag dat wij er waren gesloten bleek te zijn.

Leeg hoes in de straot..

Bij oes in de straot stiet een hoes leeg. De leste bewoner wuur de tuun te groot. De drup die bij hum de emmer luut overlopen was zien zitmeijer die der met oetscheide. Hie kreeg al vlot een kleiner hoes toewezen deur de woningstichting en daor is e ok al hen verhoesd. Hie is nog gien vittien dagen vort en non liekt het al zun haveloos zaakien….onkruud in de oprit, fossen gres die overal welig tiert..

Ingewikkeld

Poeh poeh, het leven wordt er niet eenvoudiger op. Ik heb het idee dat iedereen een beetje prikkelbaar aan het worden is na zoveel maanden quarantaine, beperkte leefregels en niets anders dan corona, ‘black lives matter’ en beeldenstormen in de praatprogramma’s op tv. Ik ben inmiddels afgehaakt.

Terugblik

Het was wel heel bijzonder, dat beeld van de A37. Links en rechts zo ver we konden kijken geen auto te zien. Die rust was ons al opgevallen toen we uit Sleen weg fietsten. Normaal zie je op de zondagochtend wandelaars, de eerste Pieterpad lopers en dorpsgenoten die de hond uitlaten. Natuurlijk hadden we, in aanloop naar deze zondag, wel even gezocht of fietsen was toegestaan.

Bezig blijven

Tis rustig in deze tijd waarin het C-virus rondwaart. Ik prijs me gelukkig dat ik in Sleen woon en niet in zo’n bovenmaatse hippe stad. U weet wel, in zo’n appartementje met of zonder balkonnetje. Dus de tuin geeft ruimte en de wandelingen door de ruimtelijke omgeving zijn heel prettig.

Coronatime

Wie kent haar niet? Het laatste kindje van de globalisering dat in korte tijd de wereld veroverde? Leuke naam, maar niet te vertrouwen. In een paar maanden tijd zaaide ze dood, angst en onrust over de hele aardbol. Trumpiaans ontkennen dat ze gevaarlijk zou zijn, hielp niet. Ze stak oceanen en landsgrenzen over zonder dat je het in de gaten had, ging op skivakantie en vierde uitbundig carnaval.

Anderhalf meter

Het is een raar idee dat wij, 75 jaor nao de oorlog, toch weer bezet bint. Nou ies niet deur een anders denkende legermacht, maar deur een virus dat de hiele mensheid in zien macht liekt te hebben. Wij kriegt er as mensheid almaol met te maken en misschien schept dat wal een band. Gedielde smart is halve smart, moej maar rekenen.

Huisje weltevree

Toegegeven, ik ben niet zo’n huismus en ‘huisje, boompje, beestje’ is ook niet zo mijn ding. Het was daarom wel even wennen toen manlief en ik allebei hele dagen thuis kwamen te zitten om te werken en te videovergaderen. Ik werd er zelfs wat melig van met manlief z’n kantoorhumor en onze keuken als bedrijfskantine. We redden ons prima. En we realiseren ons dagelijks hoe goed we het hebben.

Corona

Terwijl ik dit stukje schrijf is het woensdag 1 april 2020. De wereld kraakt, zucht en lijdt al maanden onder de coronacrisis. Om eerlijk te zijn had ik, voor de crisis, alleen maar goede associaties bij het woord corona. Ik dacht dan aan een dikkere niet te lange sigaar. Dus de maat van een lekkere “after dinner sigaar”. Of ik dacht aan een hete zomerse dag waar je dan één of meerdere koude Mexicaanse corona biertjes nuttigde.

Visioen

Vrijwel geluidloos zie ik de auto voorbij rijden. Ja nog stiller dan de elektrische, deze waterstof auto. Kort erna komen er twee pedaleurs voorbij. Het zijn de opvolgers van de vroegere elektrische fietsen. Als het niet goed dreigt te gaan dan zit er een ingebouwde rem in. Dreigt de bestuurder te vallen, dan klappen voor en achter automatisch zijwieltjes uit voor de stabiliteit. Je ziet dus veel ouderen gebruik maken van deze pedaleur.

Samen

Onlangs vond er in Sleen een nieuw evenement plaats, las ik op SleenWeb: de CaniTrail. Cani is Italiaans voor honden. Canitrailen is samen met je hond hardlopen in de natuur, met dien verstande, dat de hond in een tuigje aan een elastische lijn is verbonden met een gordel die de baas of bazin om z’n middel draagt.