Meester Kroon
Wij waren rond old en nei, veur het eerst van oes leven, niet in Slien. Niet umdat wij carbidbussen en de euliebollen zo neudig ontvluchten wollen, maar umdat wij met oeze kinder en aanhang op vakantie waren. Dat stun al hiel lang op oes wensenliestie, maar umdat elk een drokke agenda hef, en er ok nog een paar van de schoelvakanties ofhankelijk bint, duurde dat even veurdat er een week vunden was dat wij alle acht op reis kunden.
En daor, in de betoverend mooie Laplandse snei, terwiel het min veerentwintig graoden was, kreeg ik op mien telefoon het berichtie dat Jan Kroon was overleden. Oeze meester Kroon.
Het wuur op slag nog kolder um mij hen en ik heb er echt even een traon um wegpinkt.
Wij kwamen nao de vakantie in de veerde klas van de legere schoel. Het zal an het end van de zommer van 1970 west wezen. Altied spannend, zun nei schoeljaor. En die keer hielemaol, want wij wuzzen al daw een neie meester kregen. Meester Kroon. Wij hadden er nog nooit van heurd, alhoewal, klasgenoot Jans Hilbrands wal. Die haar in Erm woond en daor haar meester Kroon ok an schoel staon. Jans zee dat ’t een aordige meester was. En as Jans dat zee, dan was dat ok vast zo. Jans was zölf ok een aordige vent, dus die haar daor wal kiek op.
En terwiel wij ’s mörgens veur schoeltied over de Brink kwamen anlopen, zag ik de neie meester de gerdienen van de klas nog even wat wieder löstrekken. Daor stun e. Oeze neie meester. Waor wij het een hiel jaor met doen muzzen.
Een hiele gewone man eigenlijk. En hie keek inderdaod wal vrundelijk oet.
Wij vuulden oes vort op oes gemak bij hum. Hie was, net as wij, ok een noorderling, wat an zien Grunningse tongval goed te heuren was, en hie straalde rust en warmte en vertrouwen oet.
In mien latere schoeltied hadden wij wal ies meesters of leraren waor wij oes tegen ofzetten, umdat ze in oeze ogen te streng waren, of umdat wij ze niet begrepen, of zie oes niet. Of umdat ze eigenaordige gewoontes hadden, of een vrumd oeterlijk. As kind en later as puber kuj over de kleinste zaken al hiel veul argenis of juust lol hebben.
Bij meester Kroon haar ik dat absoluut niet. Vanof het eerste moment was het fijn um bij hum in de klas te wezen. Hie kun je de zaken goed oetleggen, haar geduld, haar ok gevuul veur humor en een prachtige briede lach, huul van zingen, wat ik hiel mooi vun. Hie leerde oes behalve het Drentse- ok het Grunnings volkslaaid. “Van Lauwerszee tot Dollard tou…” Wij zungen het oet volle börst met. Niet allemaol even zuver, maar daor dee meester Kroon niet moeilijk over. In die tied kregen wij veur zingen nog een cijfer. En zölfs de miest notoire brommer kreeg van meester Kroon toch een zes veur de muite. En wij muchten zun zanger niet oetlachen, wat wij inwendig wal deden, vanzölf.
Ik heb zulkse mooie herinnerings an mien kindertied. En altied, as ik Jan Kroon weer tegenkwam, bluiden die mooie herinnerings even weer op. Hie vun ’t maar niks as ik hum dan “Meester” Kroon nuumde” maar zo heb ik hum nou ienmaol veur ieuwig in mien geheugen zitten. Op een hiel warm plekkie.
Jan Kroon was ien van oeze leermeesters. In de letterlijke zin van het woord, maar ok in de zin dat e een veurbield was van hoe aj in dizze wereld staon kunt.
Met een lusterend oor, behulpzaam, begripvol veur andersdenkenden, met een warme oetstraling, die nao elke ontmoeting nog een hiele poos naogluide, ok op latere leeftied en ondanks het grote verdriet van het verlies van zeun Henk.
Mien Geert hef vrogger op een hiel aandere schoel zeten. Ik zal maar niet zeggen waor of dat was. Maar as die over zien schoelmeesters en juffen begunt, dan vlög hum de bloeddruk umhoog, en krieg ik weer de verhalen over strafwark, in de hoek staon, rooie oren umdat de meester hum daor an trökken haar, Spaanse rieties die over de handpalm striemd wuren aj ofkeken, törfhokken waor e in opsleuten wuur en hoogste bomen waor men de betreffende leerkrachten, volgens hum, an haar moeten opknuppen in die tied.
Jammer dat mien Geert ok niet een jaor bij Meester Kroon in de klas zeten hef.
In dizze rare tied, die domineerd wordt deur potentaten van (wereld)leiders, en heur schofterige gedrag, was meester Jan Kroon de pure, inspirerende, integere, warme tegenpool die eigenlijk mannen as Poetin en Trump in de klas had moeten hebben toen dat nog kinder waren. Ik bin er van overtuugd dat de wereld er dan een stuk vrundelijker oetzien haar op dit moment.
Wij hoopt dat Gé en dochter Ieneke de draod van heur leven weer oppakken kunt. Laot het veur heur een troost wezen dat Meester Jan Kroon veur mij, en veur hiel veul aandere old leerlingen van Jan, veur ieuwig blef veurtbestaon in oeze mooie jeugdherinnerings.
Henderkien