Slener in de spotlight: Gerda Runge

Gerda Runge (1963) is geboren en getogen in Emmen. Met zichtbaar plezier vertelt ze over haar jeugd, haar ouders en het gezin dat ze later zelf opbouwde. Haar vader kwam uit Weerdinge, haar moeder uit Odoorn. "Een echt Drents gezin dus. Ons mam sprak alleen maar Drents."

Helemaal geweldig
Ze groeide op met een oudere broer en zus. Haar jeugd veranderde ingrijpend toen haar vader op 51-jarige leeftijd overleed. "Ik was zeventien. Dat heeft veel impact gehad op ons gezin." Later bouwde Gerda samen met haar man Jurgen een eigen gezin op. Ze hebben twee kinderen: Nadine en Laurens, die inmiddels allebei uitgevlogen zijn. Nadine werkt in de kinderopvang en is getrouwd en moeder van Jaylin (1,5 jr) en Ayden (4 maanden). "Daar hebben we het heel druk mee", zegt Gerda lachend. "Het zijn geen moeilijke kinderen, maar je hebt er wel je handen vol aan." Laurens woont samen met zijn vriendin Iris in Groningen en werkt als social worker. Hij begeleidt mensen met een verstandelijke of psychische beperking. "Helemaal geweldig", zegt Gerda trots. "Ze zijn allebei heel goed terechtgekomen."

Al 31 jaar wonen Gerda en Jurgen in Noord-Sleen. Verhuizen? Daar piekert ze niet over. "Als je hier in Noord-Sleen kunt wonen, hoef ik nergens anders meer heen." Onlangs ging Gerda met pensioen na een loopbaan van bijna 44 jaar bij de Topografische Dienst, later het Kadaster. Ze begon begin jaren tachtig aan het Bendienplein in Emmen, toen de Topografische Dienst, in kader van het spreiden van rijksdiensten, vanuit Delft naar Emmen verhuisde. Niet iedereen verhuisde mee en daardoor ontstond ruimte voor nieuwe medewerkers. Gerda hoorde bij de eerste groep van tien cartografisch tekenaars, die naast het werk een tweejarige opleiding volgden.

Puur toeval
Dat ze uiteindelijk bij de Topografische Dienst terechtkwam, noemt Gerda nog altijd puur toeval. Na de HAVO wilde ze verder leren aan de laboratoriumschool. Door het overlijden van haar vader in de vakantie van de overgang van Havo4 naar Havo 5, veranderde alles. "Mijn moeder viel financieel behoorlijk terug. Ze moest drie kinderen onderhouden. Toen heb ik gezegd: ik ga niet verder studeren, er moet geld komen." Werk vinden was begin jaren tachtig allesbehalve vanzelfsprekend. "Wat kun je als je alleen HAVO hebt? Ik solliciteerde eerst op administratieve functies." Op een van die sollicitaties kreeg ze een afwijzing voor de functie van administratief medewerker. Bij de brief zat echter ook een sollicitatieformulier met de mededeling dat kandidaten met minimaal MAVO-4 en wiskunde konden solliciteren naar de functie van cartografisch tekenaar. Omdat Gerda wiskunde in haar pakket had, besloot ze die kans te grijpen. "Eerst volgde een uitgebreide tekentest. Ik ben een hele dag aan het tekenen geweest. Er werden honderd mensen uitgenodigd en uiteindelijk werden er tien aangenomen. Daar zat ik bij." Ze glimlacht. "Eigenlijk is het dus puur toeval geweest." Een toevalstreffer waar ze vervolgens bijna 44 jaar plezier van zou hebben.

Topo-stelletje
Dat plezier is nooit verdwenen. "Onze kinderen zeiden weleens: 'Mam, jij hebt gewoon een hobby waar je voor betaald krijgt.'" Ze kunnen er nog steeds samen om lachen. "En eigenlijk hadden ze best gelijk." In ruim vier decennia veranderde haar vak compleet. Waar kaarten vroeger nog met de hand werden gegraveerd, gebeurde uiteindelijk vrijwel alles digitaal. Op de Topografische Dienst vond Gerda trouwens niet alleen haar droombaan, maar ook haar man. Jurgen kwam er in 1991 werken als systeembeheerder. "Wij zijn dus een echt topo-stelletje", zegt ze lachend.

In 2004 verhuisde de dienst van Defensie naar het Kadaster. In 2009 werd de vestiging in Emmen gesloten. Dat betekende dagelijks reizen naar Zwolle voor Gerda en naar Apeldoorn voor Jurgen. Het gedeeltelijk thuiswerken maakte de combinatie van werk en gezin uiteindelijk een stuk makkelijker."

Alle vrijheid
Met pensioen zijn betekent voor Gerda vooral: de vrijheid hebben om zelf te bepalen waar ze haar tijd aan besteedt. "Ik wil me niet te veel vastleggen. Ik wil reizen, schilderen en gewoon kunnen doen waar ik zin in heb." Dit jaar gaat ze voor het eerst mee met Stichting Hartenweek. Daar heeft ze erg veel zin in. Haar voormalige werkkamer krijgt ondertussen een nieuwe bestemming. "Die wordt mijn atelier. Maar eerst moet het huis nog een beetje opgeruimd worden", zegt ze lachend.

Feest voor iedereen
Daarnaast is Gerda vrijwilliger bij Club Onbeperkt in Club Limbo in Emmen. Eén keer per maand wordt daar een feestavond georganiseerd voor mensen met een licht verstandelijke beperking. "Ik pas daar wel tussen", zegt ze met een knipoog.

Ze is daar de garderobejuffrouw, maar is er ook voor andere werkzaamheden. Er komen gemiddeld zo'n 100 bezoekers en de dansvloer is altijd gevuld. Onder de vaste gasten bevinden zich ook een aantal inwoners uit Sleen, die iedere maand graag naar de feestavond komen. Het initiatief ontstond binnen haar schoonfamilie. Haar schoonzoon’s broer Dennis heeft een verstandelijke beperking en houdt van uitgaan. "Zijn moeder (Heidy) zei: Dennis vindt dit zo geweldig. Dat zouden anderen ook moeten kunnen beleven. Maar voor deze doelgroep was eigenlijk niets." Schoonzoon Jeffrey stelde zijn club beschikbaar en inmiddels is Club Onbeperkt uitgegroeid tot een groot succes. "De eerste keren kwamen mensen nog voorzichtig binnen. Nu staan ze bijna meteen te dansen. Na tweeënhalf uur zijn ze helemaal op." Ze lacht. "Maar die sfeer... daar word ik zelf minstens zo blij van."

Zingen en wensen vervullen
Vrijwilligerswerk loopt als een rode draad door Gerda's leven. Bestuursfuncties laat ze tegenwoordig liever aan anderen over, maar zingen doet ze nog altijd met veel plezier. Na tien jaar bij ‘Singelier’ in Sleen ging ze verder zingen bij Popkoor Ankoor in Emmen. Inmiddels zingt ze al bijna dertig jaar. Daarnaast was ze acht jaar vrijwilliger bij Wensstichting Drenthe. "Dat was echt waanzinnig om te doen." De stichting organiseert wensdagen voor kinderen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. "Ik ben wel een dienstbaar en hulpvaardig persoon. We laten kinderen een dag lang alle zorgen vergeten." Soms zijn de kinderen ernstig ziek, soms zijn het jonge mantelzorgers. "We hebben helaas ook kinderen gehad die er nu niet meer zijn. Juist daarom is het zo bijzonder dat je iets voor ze kunt betekenen." Dankzij sponsors, donateurs en vrijwilligers worden die wensen werkelijkheid. Ook Sleen kent een aantal wenskinderen, die we op een mooie wensdag mochten trakteren.

Kliederen met acrylverf
Schilderen is een andere grote passie. Zelf doet Gerda daar opvallend bescheiden over. "Eigenlijk klieder ik gewoon met acrylverf." De kleurrijke schilderijen die ze vervolgens laat zien, vertellen een heel ander verhaal. De inspiratie vond ze op internet. "Ik ben een echte Crea Bea. Dan zie je iets voorbijkomen en denk je: dát wil ik ook kunnen."

Ze begon met de goedkoopste canvassen van de Action, maar ontdekte al snel dat betere materialen ook betere resultaten opleveren. "Ik word er helemaal rustig van." Voor één van haar favoriete technieken laat ze zelfs een speciaal middel uit Australië overkomen om mooie cellen te creëren. "Je swipet de kleuren over elkaar heen en dan ontstaan die prachtige cellen." Soms mislukt er wel eens iets, maar daar leer je dan weer heel veel van. Er valt volgens haar nog genoeg te ontdekken. Af en toe maakt ze ook wel eens iets in opdracht.

 
De grannies achter de tap
Alsof haar agenda nog niet vol genoeg is, staat Gerda tijdens evenementen als C'est la Vie, de Gouden Pijl, Koningsdag, het Bevrijdingsfestival en het Beachfestival (in Erm) ook nog achter de tap. Samen met Heidy, de moeder van haar schoonzoon. "Een paar grannies", zegt ze lachend. "Tussen allemaal jongeren van achttien, negentien en twintig. Dat is zó leuk. Daar blijf je jong bij." Spijt dat ze iets eerder met pensioen ging? Geen seconde! Daarvoor is haar agenda veel te vol. Er zijn kleinkinderen om op te passen, een koor dat repeteert, schilderijen die nog gemaakt willen worden, vrijwilligerswerk dat wacht en af en toe een biertje dat getapt moet worden.

Vervelen? Daar heeft Gerda simpelweg geen tijd voor.

Tekst: Gienus Woldring
Foto's: Ton Trompert/eigen foto's