|
De gebroeders Lalkens
Ewoud (23) en Gijsbert (21) Lalkens zijn de jongste twee van drie zonen van Geert en Ria. Broer Roderik (‘gewoon met een k, de minst luxe vorm’) is de oudste en bemoeit zich met een andere sport: zweefvliegen. In die lijn heeft hij de pilotenopleiding van de KLM gevolgd en enkele jaren geleden afgerond. Ewoud is inmiddels gediplomeerd
Ewoud en Gijsbert hebben de trialsport niet van-huis-uit meegekregen. Pa Geert is van nature een voetballer. Hij is inmiddels voorzitter van de trialclub, maar heeft nog nooit op een motor gezeten en dat kan maar beter zo blijven, aldus de jongens. Gijsbert is ervan overtuigd dat-ie van de melkboer is… Vriendje Eddy Kiers wist wel de weg naar de trialbaan en nam de broers op zaterdagmiddag geregeld mee. Ewoud en Gijsbert startten met het ombouwen van een fiets tot crosser, nu zo’n elf jaar geleden. Die moest worden uitgeprobeerd op de trialbaan, bijna het verlengde van hun achtertuin. Dagelijks waren zij er te vinden. Voor wie nog nooit een kijkje genomen heeft in Diphoorn: een heuvelachtig terrein, met afgedankte bouwmaterialen om het parcours lastig te maken. In januari 1999 besloten de jongens samen lid te worden van de club, die inmiddels zo’n 100 leden kent (waarvan ongeveer 20 jeugdleden). Als echte leden kochten zij een echte fiets, gezien de prijs (tegenwoordig kost een trialfiets al snel 1000 tot 1500 euro) 1 voor hen samen.
Balans- en sprongtechnieken beheersten de jongens al door de fietservaring, waardoor er een voorsprong was op andere startende motorrijders. Het verbeteren van rijtechniek bleef en blijft aandacht verdienen: balans, sturen en omzetten (het verzetten van voor- en achterwiel, red.). Naast training op de baan is conditietraining van groot belang: hardlopen, krachttrainen, mountainbiken, om maar iets te noemen. De broers trainen een flink aantal dagen per week. Dat conditietraining zo’n belangrijke plaats moet innemen wordt ons duidelijk wanneer we horen hoe een wedstrijd is opgebouwd.
Omdat de coureurs om beurten rijden, moet er op elkaar gewacht worden. Daarmee neemt een wedstrijd in totaal zo’n zes uur in beslag. Wat het zwaar maakt, is dat de concentratie behouden moet blijven, ‘dat vreet energie’. Trial is niet alleen daardoor mentaal een zware sport, maar ook omdat steeds gezien wordt wat de anderen doen, hoe de concurrenten presteren. Eigen stemming en vertrouwen kunnen gemakkelijk beïnvloed worden daardoor, frustraties zijn niet ondenkbaar. Vooral Gijsbert geeft aan het mentaal soms moeilijk te hebben; broer Ewoud kan de concentratie meestal beter behouden. Steeds meer wordt geleerd te letten op de eigen kwaliteit per ronde. Los van anderen en tussenstanden, ‘gewoon rijden’.
In de trialsport bestaan verschillende klassen: D t/m A, waarbij A de hoogste klasse is. Bij de Nederlandse kampioenschappen jeugd t/m 18 jaar was de beste prestatie van Ewoud 4de en 2de in klasse B. Gijsbert werd 1ste in klasse C en schopte het tot jeugdkampioen in 2004. Op dit moment zijn vooral de Open Nederlandse Kampioenschappen (ONK) spannend. Bij de ONK wordt de wedstrijd verdeeld over acht dagen, waarvan er zeven moeten worden gereden. De beste coureur van het totaal krijgt de titel. Er zijn ongeveer acht banen in Nederland die de wedstrijden mogen organiseren. Ewoud heeft de laatste jaren ook meegedaan aan de EK (reizen naar Ierland, Zweden, Portugal, Italië) en aan de WK t/m 23 jaar (reizen naar de USA en Japan). Van die kampioenschappen worden niet alle wedstrijden gereden. Aan elke reis hangt een prijskaartje, het is niet haalbaar aan alles mee te doen. Bovendien gaat het voor Ewoud niet om de plaats in het klassement, internationaal is de concurrentie groot! Het niveau van de rijders is extreem hoog. Het buitenland heeft professionals, rijders die leven van de sport. Het gaat Ewoud vooral om de leerervaring. ‘Echt een andere dimensie’… ‘zo, nu heb ik echt iets gepresteerd’. Het grote verschil met de wedstrijden in Nederland wordt gemaakt door de omstandigheden. ‘In Nederland missen we de bergen’. Steile en lange hellingen, rotsen die er van
Binnen het gezin heeft de motorsport in praktijk of in elk geval in gesprek wel dagelijks de aandacht. Hoewel Ewoud en Gijsbert inmiddels beiden een eigen stek hebben, zijn zij nog regelmatig thuis bij Geert en Ria, zoals zij hun ouders noemen. Op veel reizen, ook internationaal, gaat ten minste een van hen mee. Van Geert hebben de jongens zelfs het gevoel dat hij enthousiaster is dan zij zelf.. Pa en ma spelen dus een belangrijke rol in het geheel: als sponsor, als bestuursleden van de club, maar bovenal als grootste fans. Klik hier voor meer foto's. Tekst: Simone Hoelen Foto's: Guido Hansman
|
|
podotherapeut en werkt als zodanig twee dagen per week, Gijsbert volgt dezelfde opleiding. Een parttime baan is ook waar hij aan denkt. De overige dagen van de week worden gevuld met ander werk: zich verbeteren in de trialsport.
Het talent misschien van hun moeder? Nee, ma Ria (tijdelijk penningmeester) is ook niet erg getalenteerd zo bleek eens bij een motor-poging in de achtertuin.
Per wedstrijd zijn er tien verschillende parcours, die allemaal vier maal gereden moeten worden. Een parcours (een ‘non-stop’) duurt zo’n anderhalve minuut. Overtredingen (voet aan de grond, vallen, achteruit rijden) geven strafpunten. Doel is, zo min mogelijk punten te behalen. Grote concentratie is vereist, omdat er geen herkansing is!
nature zijn. Internationaal komen de Nederlandse rijders niet mee door minder ervaring met dit soort parcours. In Nederland moeten de banen gemaakt en af en toe verbouwd worden. In Diphoorn wordt gebruik gemaakt van oude materialen: stenen, zand, betonbrokken, boomstammen, rioleringsbuizen; bouwbedrijven leveren wel.
RSS