Kunst & Cultuur

Portret van Jan van Lenthe Ook al is hij met pensioen, elk jaar is er wel wat bijzonders in het dorp, of de naam Jan van Lenthe is hier op één of andere manier wel weer aan verbonden. In het laatste interview met Hille Douma werd hij ook menig keer genoemd. Over een periode van 33 jaar hebben heel veel leerlingen van de Fontein wel in een musical geschitterd, geschreven en geregisseerd door meester van Lenthe. Tijd voor ons om eens nader kennis te maken met deze schrijver en schilder. Onlangs is er een expositie geopend in de bibliotheek van Sleen met schilderwerken en verhaaltjes van de gebroeders van Lenthe. De gebroeders dat zijn Jan en Wim van Lenthe, op dezelfde dag, om precies te zijn 17 november 1944 aanschouwden zij het levenslicht in Oudleusen. Als tweeling met een oudere zus, beleefden ze in en om de ouderlijke boerderij allerlei mooie en spannende zaken, maar waren ze ook al vroeg aan het tekenen. Toen ze nog maar 5 jaar oud waren, verbaasden ze hun ouders met een prachtig getekende fiets op een eenvoudig stuk karton. Dat tekenen zette zich op de lagere school voort. De striptekeningen in hun favoriete blad “Arend” inspireerden hen tot het maken van eigen strips. Striptekenen was wel wat voor hen, de verhaaltjes erbij verzinnen kostte hun geen enkele moeite. Dat bewees hun wederzijdse abonnement op elkaars eigengemaakte stripboeken over cowboys, toen ze in hun puberjaren kwamen. Wat in dit verband niet onvermeld mag blijven is het feit dat hun wederzijdse abonnement gratis was, maar dat zuslief wel wat in rekening werd gebracht. Voor niets gaat de zon immers op. Broer Wim is later dan ook journalist geworden. Onderwijzer en musicalmaker. Jan ging voor onderwijzer naar de kweekschool. Na de diplomering ging hij twee jaar aan de slag als corrector bij de Zwolse Courant. Op jonge leeftijd werd jan al geconfronteerd met de ziekte Reuma, hierdoor had hij geen gymakte gehaald. Pas toen er in Halsteren een onderwijzer werd gevraagd, waar ze al een vakleerkracht gym in dienst hadden, gingen de schooldeuren voor Jan open als onderwijzer. Lang zat hij echter niet in Halsteren, want na drie jaar kon hij in Sleen als onderwijzer aan de slag. Het hoofd van de school had een voorliefde voor gym, dus werd er wat geruild met vakken. Geschiedenis was zon vak waar menig leerling door geboeid werd als het door meester van Lenthe werd gedoceerd. Maar uiteraard zijn de musicaluitvoeringen toch onlosmakelijk verbonden met deze meester. Dat zullen alle oud-leerlingen van de Fontein zeer zeker beamen. Na een kerstspel in 1972, werd krap een jaar later zijn eerste musical opgevoerd in Sleen. Bij de Christelijke Jeugdvereniging in Oudleusen was de jonge Jan al in de weer met cabaretteksten, terwijl broer Wim toen verantwoordelijk was voor de eerste musical. Het zat er dus al vroeg in bij de tweelingbroers. “Ik zorgde er altijd voor dat elk kind een leuke rol kreeg, je kent je leerlingen natuurlijk ook goed. Zo heb ik musicals geschreven met indianen, cowboys en ridders. De laatste jaren schreef ik ze met een thema, ditbijvoorbeeld een musical over oorlog en vrede naar aanleiding van Sebrenica. Al bracht ik de zware zaken toch op een luchtige manier”. De laatste opdracht was het herschrijven van de Kerstreis door Sleen. “Toneelmatig is het momenteel rustig”. Bij schilderen is de sfeer bepalend. Aquarelschilderen is nog steeds een passie. Deze begon toen een vriend in Halsteren eens voorstelde om buiten te gaan schilderen. Jan van Lenthe moet de sfeer beleven van een landschap. “ Ik kan niet een foto naast me leggen en dan schilderen, het landschap staat voor iets, je hebt er een bepaald gevoel bij. Bijvoorbeeld in het Mantingerzand overvalt me een soort oergevoel. In Frankrijk heb ik dat bijvoorbeeld ook veel meer dan in Duitsland, het is net of de eeuwen daar op je neerkijken” Ieder jaar trekken de tweelingbroers er met zijn beidjes een week opuit naar Frankrijk. We zoeken ons een mooie plek uit en gaan dan zitten schilderen. Het worden er drie per dag, dus 15 stuks in zo’n vakantie” Dat de twee schilders zelf er dan ook schilderachtig uitzien blijkt wel uit het feit, dat regelmatig mensen stoppen en een praatje aanknopen. Het moet ook wel een prachtig plaatje zijn als je de twee sprekend op elkaar lijkende mannen met een alpinopet op hun hoofd achter hun schildersezels aantreft in een Frans landschap. Het zou heel mooi zijn als zo’ tafereel nog eens op doek wordt vastgelegd. De tweelingbroers De twee broers onderhouden naast hun wekelijkse telefoongesprekken nog een levendige briefwisseling. Deze gaat over hun jeugdherinneringen. Jan schrijft en Wim schrijft terug met aanvullingen en omgekeerd. Dit resulteert in een lijvig brievenboek, compleet met tekeningen die bepaalde situaties van toen moeten weergeven. Geweldig om te zien hoe gedetailleerd hun jeugdherinneringen weer vorm krijgen. De band tussen de broers is enorm sterk “ Er is veel humor tussen ons, we hebben maar een paar woorden nodig om slap te liggen van de lach. Wim is mijn broer en tegelijkertijd mijn beste vriend. We voelen elkaar enorm aan.” De band die tweelingen hebben wordt nog eens erg duidelijk, als Jan op zoek gaat naar een zorgvuldig uitgekozen verjaardagscadeau voor Wim. Op de verjaardag zelf krijgt Jan ook een cadeau van Wim, en jawel precies hetzelfde geschenk wordt door Jan uitgepakt. De gebroeders van Lenthe is een begrip. Want in Sleen kenden de leerlingen van de Fontein nóg een meester van Lenthe (Wim grimeerde bij de musicals), terwijl de inwoners van Dalfsen een tweede redacteur van Lenthe van de Dalfser Courant zagen. Een ieder die de “Drentse en Franse aquarellen” van Jan en Wim nog wil zien, kan nog tot eind april een kijkje nemen in de bibliotheek van Sleen. Een aquarel van de beide schilders in actie laat nog op zich wachten, maar zoals Jan het verwoordt; “het beeld alleen al. van een schilderende tweeling op leeftijd getooid met alpinopet, is pakkend”. Archief