Kunst Hille Douma
Weerverwachting
Print
 
Portret van Hille Douma (Grootegast, 10 november 1954)   

Bij wat voor activiteit in Sleen dan ook, het zit er dik in dat je hem met camera in de aanslag tegenkomt. Ook wandelt hij vaak met zijn vrouw Annelies door de Slener dreven op zoek naar een mooi plaatje. Vele wintertaferelen heeft hij al vastgelegd op de gevoelige plaat, maar de kans is zeer wel aanwezig dat hij bij de eerste rijp aan de bomen of een prachtige sneeuwwitte wereld, toch tracht een nog mooier beeld te pakken.

Grootegast niet weg te denken

In een gezin met 10 kinderen opgroeien, waar hij zijn vader op 9-jarige leeftijd verliest, betekende voor Hille flink aanpakken. Het was zeker geen vetpot in huize Douma, dus dat betekende dat het eigen kostje wel verdiend moest worden, zakgeld was er niet bij.
De voorliefde voor fotografie was al jong aanwezig. Vaak haalde hij de doos met familiefoto’s tevoorschijn, en ging dan op zijn gemak de verschillende kiekjes bewonderen. 
Op veertienjarige leeftijd kocht hij van zijn       opgespaarde verdiensten zijn eerste fototoestel, een Kodakcameraatje. Ondanks het feit dat fotorolletjes ontwikkelen niet goedkoop was, kon hij haast niet wachten om op zijn fiets te stappen en drie dorpen verderop de rolletjes te laten ontwikkelen. Op zijn twintigste had hij inmiddels zoveel betere camera’s bij anderen gezien, dat het tijd werd om ook maar eens zo eentje (voor die tijd een Praktica) aan te schaffen.
Toen hij twee jaar later op familiebezoek in Canada, ging er dan ook een spiegelreflexcamera mee.
Dus gelijk flink aan de slag met de nieuwe camera. Maar één ding had hij goed begrepen, dat het licht meten of inschatten erg belangrijk is.  

“Fotografie is een spel met het licht”

Zoals Hille het zelf zegt; “Ik denk blijkbaar veel in beelden (iemand zei dat onlangs ook nog tegen me, en het kon wel es zo zijn). En ook al heb je geen dure camera, het licht is gewoon erg belangrijk”. In Canada heeft hij veel dia’s gemaakt, dat was toen erg in, en nog een stuk goedkoper ook. Maar de volgende kick was toch het zelf ontwikkelen van foto’s. De vrouw van de huisarts in Grootegast had een donkere kamer en zij heeft hem in een paar avonden geleerd foto’s te ontwikkelen. “Tja en als mensen je dan foto’s zien maken en je kunt ze zelf ontwikkelen, dan komen de verzoeken vanzelf binnen. Zo werd ik door de brandweercommandant gevraagd om foto’s te maken voor het brandweerarchief. Zo ben ikzelf ook brandweerman geworden”. Naast brandweerman was hij trouwens ook lid van het een grote showband (zonder goed noten te kunnen lezen kon hij vele instrumenten bespelen), en zong hij bij het mannenkoor. Ook speelde hij jaren toneel bij de plaatselijke toneelvereniging. 
Zijn grote vriend Poul Delhaas was ook erg actief in het maatschappelijke leven van Grootegast, hij deed o.a. veel voor het dorpskrantje, maar maakte ook foto’s tijdens het NCRV-Stedenspel waar o.a. Grootegast aan meedeed. Hille ontwikkelde deze op zijn beurt weer, zo ontstond een geoliede samenwerking, waarbij ook veel foto’s werden gebruind. Sepiabruin wel te verstaan. “Eerst de foto’s bleken en dan bruinen. Als we dat spul dan gebruikten, stonk het hele huis naar rotte eieren” Zo werd in sepiakleur een expositie gehouden van de foto’s welke gemaakt waren ten tijde van een restauratie van een kerk in de gemeente Grootegast. Dat dit geen windeieren opleverde bleek wel uit het feit dat de verantwoordelijke architect alle foto’s enthousiast opkocht. Zo hebben ze de hele collectie voor de kerkvoogdij opnieuw afgedrukt en gekleurd. In de eigen doka werden ook veel foto’s gereproduceerd, in die tijd was dat heel bewerkelijk en duur. “Dit was specialistenwerk en gaf veel voldoening. Tegenwoordig ga je even “photoshoppen”. Eén en ander had wel tot gevolg dat er een zekere sleur optrad en dat “je aan je eigen creatieve ontwikkeling niet meer toekwam”.
Toen er in de kelder van een cultureel gebouw een doka beschikbaar kwam, omdat de plaatselijke fotozaak deze aangeschaft had na een eenmalige fotocursus, werd Hille getipt om een fotoclubje op te richten. Dat is gebeurd en met succes. In 1983 organiseerde de nog jonge club een fotowedstrijd met als onderwerp “De IJzel” (waar toen het hele land mee te maken had), en algauw groeide het clubje uit tot een grote creatieve fotoclub.
Zoals we inmiddels weten bleef het niet bij die ene fotoclub.


Verhuizen naar Sleen
In 1990 kwam de familie Douma naar Sleen.
Omdat zijn kinderen op de Fontein zaten werd Hille al vrij snel de “schoolfotograaf”. Er werd veel werk verzet op fotogebied en vooral bij de schoolmusicals. Daarnaast hielp hij ook graag nog eens mee decors te bouwen, geïnspireerd door Jan van Lenthe, maar hoofdtaak bleef foto’s maken van het culturele gebeuren. Ondanks het feit dat hij zich had voorgenomen om niet weer zoveel fotowerk te doen als in Grootegast, ging hij zich toch meer toeleggen op de modelfotografie. “ Een foto wordt ter plekke vaak geboren maar je moet daarbij wel regisseren, vooral met modellen. Maar door het gewoon te doen ontstaan de foto’s vanzelf, en zie je steeds nieuwe dingen.” 
Naast de vele activiteiten buiten het fotograferen om, geeft Hille in 2003 toch weer lezingen en cursussen over fotografie o.a. op verzoek van de Vrouwenraad in Sleen, wat al vrij snel resulteert in weer een heuse fotoclub. De VAFS (Vereniging Amateur Fotografen Sleen) wordt opgericht met zo’n 11 leden. Dat er veel enthousiastelingen in en om Sleen waren bleek wel toen na twee weken het aantal leden al was verdubbeld. Momenteel zijn er zo’n 30 leden aangesloten bij deze actieve en zeer ondernemende vereniging, welke regelmatig thema-avonden organiseert. 

VASF
Er zijn al vaak exposities te zien geweest van de Amateurfotografen, namelijk in Gees, en Schoonoord en uiteraard in eigen dorp. Dat dit niet onopgemerkt blijft is zeker ook een verdienste van Hille Douma. Met zijn niet aflatende enthousiasme heeft hij zich vorig jaar samen met vele anderen, met hart en ziel ingezet voor een groots opgezet project, “Herfst in Kleur” in MFC De Brink. Op initiatief van de VAFS heeft deze expositie in samenwerking met verschillende verenigingen uit het dorp vorm gekregen.
Dit afgelopen jaar was er de expositie “Agrarisch” in de schuur van Emmy en Diddy ter Heide, waar ook veel mensen van hebben genoten.
Zo wordt er nu alweer druk nagedacht over een volgend project, hierover wil Hille echter nog niets kwijt. Dit wordt dus nog even afwachten voor Sleen en omgeving.

“Als iedereen enthousiast is kan je het hele dorp wel verbouwen”
De kreet hierboven zegt al genoeg eigenlijk, want Hille en fotografie mag nu wel duidelijk zijn. Maar dat er nog andere uitingen van samenwerken zijn, die belangrijk zijn in zijn leven, blijkt ook uit andere zaken. Zo was de gereformeerde kerk bezig met zendingswerk ver weg, terwijl naar de mening van Hille de kerken dichtbij, langzaam aan leegliepen. Er kwam vraag naar een evangelisatiegroep, die resulteerde in een missionaire werkgroep. Hille en Marjan de Haan (ook lid van de missionaire werkgroep) hebben toentertijd gehoord van een kerstreis in Vriezenveen, wat hen op het idee bracht voor een groots opgezette kerstreis door Sleen. Het script werd opgevraagd en bewerkt voor Sleen door Jan van Lenthe, waarop de missionaire werkgroep in samenwerking met heel veel mensen, zowel kerkelijke als niet-kerkelijke, een prachtige Kerstreis door Sleen heeft georganiseerd. Afgelopen jaar is dit zelfs voor de tweede maal opgevoerd.

“Sleen is in veel dingen sterk. Ik geniet bijvoorbeeld mateloos als zo’n zangkoor een musical opvoert. Tegelijkertijd ben ik altijd een beetje bang, want je moet oppassen dat je’t volhoudt met elkaar. Zo zal ik nooit twee maal helemaal hetzelfde doen, ook als was het nog zo mooi. Er moeten steeds weer verrassende elementen in zitten, het gaat om de beleving!”

Zo is er nog heel veel te vertellen over deze dorpsbewoner en amateurfotograaf, bijvoorbeeld dat hij ook op kleine schaal, of liever gezegd in kleine kring, ook altijd wel weer wat unieks heeft toe te voegen. Zo maakt hij een aantal keren per jaar een familiekrant, zodat elk lid van de grote familie Douma weer op de hoogte is van elkaar. En is het geen krantje, dan is het wel een fraai gedicht voor iemand, of is het wel een jarige in de buurt, die zonodig in de schijnwerpers wordt gezet. Kortom bij Hille ben je altijd “in the picture”.

Archief