|
|
Agnes Hoekman (Odoornerveen 1965) 
Als ik bij de nieuwe woonboerderij aan de Menso Altingstraat aankom, word ik verrast door de rode brandweerauto’s die blijkbaar een oefening houden in de leegstaande boerderij ernaast. De heer des huizes is er vrij rustig onder, want het betreft maar een oefening, anders had ie wel met de emmers klaargestaan. Binnengekomen wordt er aan de grote eettafel flink geknutseld door de kinderen, die onder aanvoering van moeder Agnes in de vorm van een vuurtoren nog een traktatie in elkaar zetten voor de klasgenootjes van hun broertje, die jarig is geweest. Dat geeft mij de tijd om rustig om me heen te kijken. Ik ontwaar dan ook al gauw verschillende schilderijen die de muren sieren, en vraag me af, is ze een kenner of heeft ze die zelf geschilderd?
De hoofdpersoon in deze rubriek Agnes Hoekman, woont met man en drie kinderen nu zo’n twee jaar in Sleen. In Odoornerveen geboren en getogen, in cytologiehistologie aan de hogere laboratoriumschool in Nijmegen afgestudeerd, waarna naar Leeuwarden verhuisd om als analist in het laboratorium van de volksgezondheid het geleerde in praktijk te brengen, om pas daarna weer naar Drenthe terug te keren en de schilderkunst te gaan beoefenen. Hoe is dat gekomen en waarom in Sleen?
 “Na twee jaar Leeuwarden solliciteerde ik naar een nieuwe baan in Groningen en Assen. Het werd Assen. Ik ging ruimer wonen en kreeg meer tijd voor andere dingen. Aangezien ik meer voor de creativiteit dan voor de sport ging, schreef ik me in voor een cursus tekenen bij het ICO in Assen. Als kind al kon ik vrij aardig tekenen, dat ontwikkelde zich verder op de middelbare school”. Dit kwam vooral ook door haar toenmalige tekenleraar, die haar daarin behoorlijk stimuleerde.
Na weer twee jaar verhuisde de tekenende laborante naar Odoorn. Erwin haar man studeerde nog en werkte in Emmen, en de afstand Assen-Emmen was toch niet zo handig, dus daarom maar ergens er tussen in. De tekencursussen bij het ICO in Assen werden opgevolgd door lessen bij het AKE in Emmen, waar ze een jaar lang o.a. druktechnieken en linosneden maken, onder de knie probeerde te krijgen,”maar dat lag me niet “. Inmiddels was het gezin compleet met 3 kinderen en Agnes was intussen fulltime huismoeder geworden.”Het was gewoon heel handig, dat ik thuis kwam, want Erwin was toch veel weg en dat ook op onregelmatige tijden”.
Dat we uiteindelijk in Sleen beland zijn, berust op louter toeval. We wilden graag een boerderij op een open plekje in een dorp, waar ook de nodige voorzieningen waren. Het ging dus uiteindelijk puur om het plekje, en niet om Sleen. Maar nu zeg ik, ik hoef niet meer weg hier”
Een snelle schilder met een hoge productie? In huize Odoorn werd een echte schildersezel aangeschaft. Vanaf 2005 kreeg ze les van Ellen Kroeze, zoals ze het zelf zegt, “voor de puntjes op de I”. Bij haar leerde ze ook grotere en modernere werken te maken. Agnes komt over als een snelle schilder, die het zo maar eventjes erbij doet. Haar voorkeur gaat dan ook uit naar acrylverf, “want deze verf droogt sneller, het stinkt niet, je kan gewoon water als verdunningsmiddel gebruiken, het moet gewoon wel snel”. Op de vraag of de productie dan ook hoog ligt, volgt het antwoord is “ja, in de winter wel” , Uit deze seizoensgebondenheid kan dus de terechte conclusie getrokken worden, dat je Agnes niet met een schildersezel bij een blauwe “ Kibbelkoele” aantreft. De kleuren blauw en groen komen echter wel steeds terug. ”Ik gebruik altijd dezelfde kleur blauw, en appeltjesgroen is ook altijd favoriet, gewoon lekker felle kleuren, daar mag ik graag mee werken”.
Als we de schilderijen bekijken zie je ook duidelijk een ontwikkeling. Hoewel ze trouw blijft aan de felle kleuren, schildert ze tegenwoordig veelal dieren of fruit, maar dan wel op een achtergrond van kleurige blokken. Een schilderspenseel wordt niet echt ter hand genomen door de amateurkunstenares, liever hanteert ze een verfroller, waarmee ze de blokken op een nieuw doek plaatst. Vervolgens wordt met houtskool de tekening ruwweg gemaakt, waarna het inkleuren begint. En dan weer niet met een penseel of kwast, maar met een  rolletje. Het resultaat mag er zeer beslist zijn. Een aantal jaren geleden zorgde ze dan nog voor een fraaie lijst om haar schilderijen. “nu worden de zijkanten gewoon meegeschilderd, dat vind ik veel mooier”.
Lekker genieten op een terras De werken van Agnes Hoekman hebben al op verschillende locaties van bedrijven in Assen, Emmen en Klazienaveen gehangen. Maar thuis in haar fraaie open atelierruimte, vanwaar je uitkijkt op een grote tuin , misstaan ze ook zeker niet. Dat helpt waarschijnlijk goed mee voor de verkoop, want ze heeft inmiddels een paar doeken verkocht aan familie en kennissen. Bijna elke kunstenaar vindt het moeilijk om een prijs te bepalen voor zijn/haar werken, die ervaring heeft Agnes ook, maar zoals ze het zelf zegt;”Ik speel lekker quitte zo, ik haal de kosten er wel uit”. Eigenlijk zou ze wel weer buitenshuis willen werken, maar het liefst zou ze gaan schilderen. Met haar prachtige schilderijen en haar seizoensgebonden productie gaat het vast lukken om hier een belegde boterham mee te verdienen, en zit er waarschijnlijk ook nog wel van tijd tot tijd een lekker wijntje op het terras in.
  
Archief
|
bekijk volledige agenda
|
RSS