|
Slener in de spotlight: Guido Hansman Guido Hansman is een bekend gezicht in Sleen en bij de volgers van SleenWeb bekend als fotograaf van de rubrieken ‘Slener in de spotlight’ en ‘Dit ben ik’. Ditmaal is Guido zelf in de spotlight, als man met boeiende interesses en de bereidheid zijn kennis en ervaring in te zetten voor anderen. Tennis als rode draad door Guido’s leven Al bij de Losserse Tennis Club leerde Guido zich in te zetten voor anderen. Het was er heel gebruikelijk dat ervaren tennissers op vrijwillige basis kennis en ervaring deelden. Zo oefende de oudere selectiejeugd met regelmaat met de jongere, vanuit de gedachte ‘je krijgt iets en je geeft ook weer iets terug’. Na afronding van het Atheneum in Enschede (tien kilometer fietsen vanuit Losser) ging Guido in Groningen op kamers wonen en volgde hij de ALO. Dat was geen impulsieve actie, Guido wist al vanaf de tweede klas van het Atheneum dat hij dat wilde gaan doen. Guido deed daar de tennistrainersopleiding A; zijn eigenlijke wens echter was gymleraar te worden in het middelbaar onderwijs. Vooral het veelzijdig sportaanbod sprak hem daarin aan. Na een dienstperiode van twee jaar, waarin Guido sportinstructeur was bij de parate troepen in Duitsland, werd het tijd voor sollicitaties. Banen als gymleraar bleken dun bezaaid, waardoor Guido zijn eigenlijke plan moest laten varen. Hij werd tennistrainer bij zijn club in Losser, waar hij steeds bleef tennissen - ook tijdens zijn opleiding, waarin hij elk weekend naar huis ging. Daarnaast had hij invalbanen in het onderwijs. Het werk als tennistrainer bleek gevarieerder dan Guido altijd had gedacht: “tennis is voor jong en oud, daarin zit ‘m de variatie” en “wat ik heel leuk vind is structureel werken. Ik vind het eigenlijk pas leuk als je met je leerlingen werkt naar niveauverbetering. Doelen stellen, de weg ernaartoe”. Het laatste maakte dat Guido na enkele jaren in het trainersvak aanklopte bij de landelijke tennisbond - de KNLTB - van waaruit bondstraining voor de jeugd werd en wordt georganiseerd. Guido meldde zich met de vraag of hij er iets kon betekenen. Kenmerkend voor Guido is, dat hij niet wacht tot dingen bij hem worden gebracht: “ik heb nooit gedacht ‘wie vraagt mij als trainer?’, maar heb zelf actie ondernomen”.
Fotografie Guido is ervan overtuigd, dat je het best kunt ontwikkelen vanuit de praktijk. “Ik kom daar gaten in techniek en kennis tegen, daar moet ik dan aan werken” en “Ik werk vanuit wat ik tegenkom op mijn weg. Als ik voor een opdracht bijvoorbeeld een speciale lens nodig heb, koop ik hem - op dat moment. Dan is dat het moment waarop ik investeer”. Guido heeft ooit iemand horen zeggen “als je wilt winnen, moet je beginnen” en Guido weet nu “het is echt niet anders”. Kwaliteit van werken Guido maakt een mooie vergelijking met tennis: “ook dan geldt dat het niet klopt als het een technisch verhaal wordt. Techniek is belangrijk, maar souplesse minstens zoveel. Je moet niet tennissen als een professor, maar als een atleet. En zo is het ook met foto’s: iemand die nadenkt, kan niet poseren. Ik heb geen verstand van musiceren, maar ik denk dat het daarbij net zo is”. Vrijwilligerswerk en gezin Voetbal: Tennis: SleenWeb: Gezin: Over zijn rol als vader zegt Guido: “ik probeer ervoor te zorgen en er goed op te letten dat de jongens zich kunnen ontwikkelen. Dat we een leuke omgeving hebben en dat de mogelijkheden er zijn om te groeien”. Ook met zijn kinderen komt Guido op golflengte. “Wat willen ze? Samen geven we de mogelijkheid dat het kan. Ze moeten het wel zelf doen. We stimuleren dat ze zelfstandig worden. Het is met alles zo: als de omgeving goed is, kun je groeien”. Samengevat Guido, dank voor jouw verhaal en het ga je goed! Tekst: Simone Hoelen Voor alle foto's klik hier. |
|
Guido werd geboren in Rozendaal, als jongste in een gezin met drie zonen. Het gezin verhuisde toen Guido vier jaar was voor een aantal jaren naar Limburg, waarna het neerstreek in Losser. Daar groeide Guido verder op. Guido vertelt, dat zijn ouders sporten erg stimuleerden. Zelf waren zij geen goede sporters, maar wel gek op bewegen. Ze wandelden, fietsten en zwommen erg veel. Pa Hansman zwom zelfs vijf keer per week 1000 meter, vanuit de gedachte ‘gezonde geest - gezond lichaam!’. De zonen kregen de ruimte om één of twee sporten te beoefenen.
Via Ad Luttikhuis (districtstrainer in Overijssel) kon Guido beginnen met stage, meelopen met de trainingen van topjeugd. Daarna kreeg Guido steeds meer kleine eigen opdrachten. Parallel aan de werkzaamheden bij de bond deed hij de trainersopleiding B en C. Guido vond het werken met topjeugd prachtig. Toen er bonje ontstond met het districtsbestuur en een flink aantal trainers opstapte, was Guido ‘binnen’ en werd hij in 1994 trainer bij de bond, deeltijds. Jarenlang werkte hij met jonge, talentvolle, gedreven jeugd die echt ergens naartoe wilde. Sommige pupillen trainden wel negen uur per week, er werd getennist op hoog niveau. Hun namen komt Guido nog weleens tegen op landelijk niveau, meldt hij met enige trots. De combinatie met de baan in Losser duurde een jaar of zes. In 2001 liet Guido de baan in Losser gaan, toen hij solliciteerde en door de KNLTB werd aangenomen als coördinator Tennisstimulering in de regio Noordoost. Als manier om minder tijd op de baan te staan was Guido enthousiast voor deze vacature. “Lange dagen op de tennisbaan zijn een fysieke slijtageslag. Daarbij hebben tennislessen de hinderlijke gewoonte soms tot 22.30 uur door te gaan. Dan kom je gewoon je bed niet uit. Je moet ook een keer kiezen voor jezelf, hier kan ik veel langer in door”. Daarmee ging het werk voor Guido bestaan uit 50 % coördinator tennisstimulering en 30 % trainer bondsjeugdopleidingen in regio Groningen/Drenthe. Helaas werd alles binnen de KNLTB steeds strakker gereorganiseerd en werd de baan als trainer wegbezuinigd. Alleen de fulltime trainers bleven over. Hoewel het even slikken was dat hij ‘zijn groepje’ kwijtraakte, zag Guido ook positieve kanten aan het stoppen met de bondstraining. Rondom de training vroeg de baan veel, bijvoorbeeld zo’n 20 weekends per jaar aanwezigheid bij competitie en toernooien. De combinatie met het gezin dat Guido inmiddels had was pittig. “Je hebt ook jonge kinderen, daar moet je ook gewoon bij zijn”.
Naast tennis zijn er zeker andere zaken die Guido’s belangstelling hebben. Al heel lang is Guido geboeid door fotografie. Wat is begonnen als een (vakantie)hobby is inmiddels uitgegroeid tot een eigen bedrijfje. De belangstelling voor fotografie is spontaan gekomen, niet ingegeven door mensen in de omgeving met dezelfde hobby. Guido: “ik heb sowieso wel iets met beeld, met tekst heb ik weinig. Bijvoorbeeld van televisie blijft veel meer hangen waar het over gaat dan als ik een boek lees”. En “wat wel uit het voorgaande blijkt, is dat ik als ik ergens mee begin wat kan doordraven, dan wil ik er steeds meer van weten”. Het is nu zo’n twee jaar geleden dat Guido zijn hobby is gaan uitbreiden. Guido is en wordt veel gestimuleerd vanuit zijn omgeving. Hij krijgt veel positieve reacties op zijn werk, bijvoorbeeld dat voor SleenWeb. “Als je dat maar vaak genoeg hoort ga je zelf geloven dat het goed genoeg is om het te gaan uitbreiden en iets te gaan opbouwen. Er is een periode geweest van heel veel geven, laten zien dat je foto’s kunt maken”. Hij heeft zichzelf bijgeschoold door veel te lezen en enkele cursussen te volgen. Geen lange fotografieopleiding, dat zou hem veel te veel tijd gaan kosten. Op 1 februari 2010 heeft Guido zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en is zijn bedrijfje een feit geworden. 
Guido is actief bij Voetbal Vereniging Sleen, waarvan zijn beide zonen lid zijn. Bijvoorbeeld bij het ontwikkelen van een jeugdbeleidsplan en het organiseren van activiteiten. Guido is coördinator van de activiteitencommissie: “ik zoek mensen voor activiteiten en bewaak de grote lijn. In de voorbereiding kijk ik over de schouders heen. Ik probeer er vooral voor te zorgen dat het blijft lopen. Organiseren en uitvoeren doe ik niet zelf, want dan verdwaal ik in het bos”.
RSS