In gesprek met Ton Tro...
Agenda
Weerverwachting
Print
 
In gesprek met Ton Trompert


Het is wel anders binnenkomen bij je huisarts, als de rollen zijn omgedraaid. De radio vult de kamer met klassieke muziek. Zelf geen klachten, maar een dokter Trompert die nog ietwat moeizaam loopt, vanwege een gehavende achillespees. Toch is dit voor hem gelukkig geen beletsel om een lekkere kop koffie met opgeklopte melk te serveren, en de nieuwjaarsrolletjes op deze woensdagmorgen zijn echt om van te smullen. Tijd op deze januarimorgen van het jaar, waarin het afscheid van deze dorpsdokter een feit is geworden. Tijd om eens even stil te staan bij wat hem heeft bewogen en wat zijn toekomstplannen zijn.

Antonius Laurentius Maria Trompert .
Geboren in Noordwijkerhout op 10 november 1947, en zoals de voornamen al doen vermoeden, in een katholiek gezin. De jonge Ton kon op school erg goed meekomen, zodat de keuze voor het Triniteitlyceum in Haarlem makkelijk werd gemaakt. Op het gymnasium scoorde hij heel hoog, zowel op de alfa- als bètavakken. Studiemogelijkheden genoeg zou je zeggen. Creativiteit was hem ook niet vreemd, want al op jonge leeftijd tekende hij veel en niet veel later begon hij aan een invulschilderijtje van Ravensburger. U kent ze wel, de vakjesschilderijtjes die je met behulp van cijfertjes in kon kleuren, en wat al snel een aardig resultaat opleverde. Eén en ander had tot gevolg dat hij op veertienjarige leeftijd één van zijn eerste zelfontworpen schilderijen van een schelpenvisser verkocht voor 200 gulden, wat toch een aanzienlijk bedrag was in die tijd. Zo zou je zeggen dat er ook nog een commercieel talent in deze jongeman schuil ging. Echter, in plaats van zijn eerstverdiende geld om te zetten in meer materiaal, kocht hij een kostuum, gewoon omdat dat hoorde in die tijd.

Zo’n kostuum hebben we in Sleen nog niet vaak gezien, want als huisarts maakte Ton een ongedwongen indruk met zijn gemakkelijk zittende kledij. Tijdens zijn medicijnenstudie in “het Leidse” zal dat echter wel eens anders zijn geweest, hoewel hijzelf zegt ook een echt carnavalsnummer te zijn. Waarom Ton Trompert voor de studie medicijnen koos, heeft hij in het onlangs verschenen januarinummer van de dorpskrant uitvoerig beschreven. Feit is, dat zijn Noordwijkerhoutse huisarts op de fiets met zijn dokterstas achterop een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten en bepalend heeft gewerkt voor zijn latere studiekeuze.

Gynaecoloog of toch huisarts?
Tijdens zijn co-schappen in twee Haagse ziekenhuizen deed hij de grote vakken in de interne geneeskunde, de chirurgie en kindergeneeskunde. Ook moest Gynaecologie “gelopen” worden, dit gebeurde in Leiden. Dit was voor medisch student Trompert allerminst een straf. Hier ervoer hij hoe mooi het kon zijn om mee te mogen helpen bij de geboorte van kleine wereldburgers.
Nou had hij ook nog de mazzel dat hij in een studentenhuis woonde aan de overkant van het Elisabeth-ziekenhuis waar de afdeling Verloskunde gevestigd was, zodat het regelmatig voorkwam dat Ton eerder langs de portier was dan de betreffende gynaecoloog, en dus als eerste bij de in barensnood verkerende vrouw de nodige medische hulp kon verlenen.
Zo deed hij al veel ervaring op in het begeleiden van bevallingen.
Toch maakte hij de keus voor huisarts, omdat je in dit vak met alle facetten van het menselijke leven te maken krijgt. Dat neemt niet weg dat een thuisbevalling doen toch wel het mooiste was wat hij als huisarts heeft gedaan. De vele geboortekaartjes en foto’s in zijn archief zijn hiervan stille getuigen.


Wat er zich allemaal afspeelde achter de Saksische baanderdeuren intrigeerde hem al toen hij tijdens een fietsvakantie in Drenthe richting Emmen ook Sleen doorkruiste. Nog geen half jaar later kwam hij met zijn vrouw hierheen om als jonge arts te beginnen, het leek hem wel leuk om een tijdje in Drenthe te werken.


Dorpsdokter Trompert
In 1973 kwam de jonge dokter Trompert in dienst bij dokter Grondsma, die al vijf jaar eerder de huisartsenpraktijk van dokter Pouw had overgenomen. Het verschil in inkomen werd al snel duidelijk en na twee jaar werd er dan ook op dringend verzoek van Ton Trompert geassocieerd.
De groepspraktijk werd toen al een feit. Dat er momenteel drie artsen werkzaam zijn binnen hetzelfde gebied met ongeveer hetzelfde aantal patiënten, en daarnaast een huisartsenpost op nabije afstand in Emmen, zegt genoeg over de druk waaronder gewerkt moest worden.
De avonddiensten moesten met zijn tweeën gedraaid worden, de weekenddiensten werden verdeeld onder een aantal huisartsen in o.a Zweeloo en Oosterhesselen.
“ Je stond continu onder enorme druk, waardoor je bij wijze van spreken niet in bad durfde te gaan of uitgebreid een toiletbezoek kon brengen, je kon immers altijd weer met spoed weggeroepen worden. Wat dat betreft is de huisartsenpost een zegening voor huidige huisartsen en z’n patiënten. Zo krijg je tenminste weer uitgeslapen en attente dokters” .

Verandering in de tijd.
Op de vraag hoe het komt dat er in Sleen momenteel drie huisartsen praktijk houden met daarnaast een behoorlijke uitbreiding aan doktersassistentes, en dan in aanmerking genomen dat de werktijd toch behoorlijk is afgenomen en het aantal patiënten niet navenant is toegenomen. (van 3500 toen naar 3900 nu), volgt dan ook het antwoord. “ Huisartsen moeten veel meer doen tegenwoordig; de ziektekostenverzekeraars eisen meer, de LHV (Landelijke HuisartsenVereniging) heeft standaardregels opgesteld voor vele ziektebeelden , er wordt veel meer volgens vaste protocollen gewerkt, zeker in het kader van preventie en er is veel meer werk met o.a. astma, copd en diabetes. Daarnaast heeft de huisarts meer en meer te maken met psychosociale begeleiding”
Dat het vak van huisarts in de loop van de tijd de nodige veranderingen heeft doorgemaakt, neemt niet weg dat, als je Ton Trompert nu vraagt, wat hij zou doen als hij weer voor de studiekeuze zou staan, hij niet echt hoeft te aarzelen: “Kunstacademie of toch weer Medicijnen”.

Zijn creatieve kant
We kunnen niet om zijn grote hobby’s heen. Hoe druk hij het ook heeft gehad met de uitoefening van het dorpsdokter zijn, het bracht hem ook maar al te vaak in aanraking met “’mooie plaatjes” . Dit is vaak op de gevoelige plaat vastgelegd, getuige ook de foto op de uitnodiging voor zijn afscheid.
Voor zijn foto’s heeft hij al de nodige prijzen mogen ontvangen. Veel plezier beleeft hij ook aan het schilderen van o.a. landschappen, “Ik heb heel veel geschilderd rondom Sleen”. Maar niet alleen Sleen, de schrijfster van dit stukje werd meteen enthousiast toen ze een strandschildering met prachtige kleuren ontwaarde aan de kamermuur. De volgende uitspraak is dan ook helemaal te begrijpen. “De schilderijen zijn een beetje je kindjes geworden, foto’s kun je altijd reproduceren”. Het schilderij op de site van het Armhoes is ook door Ton Trompert geschilderd: “ toch wel jammer dat mijn initialen eraf gevallen zijn”. Een beetje ijdelheid is hem niet vreemd, maar dat zal niemand deze amateur-kunstenaar kwalijk nemen.
Zijn werk is in een foto-album geplaatst.

Toekomstplannen
Ton is de vader van vier zonen: Thomas, Rogier, Chris en Teun. Zijn zoon Rogier heeft inmiddels voor twee prachtige kleindochters, Aagje en Catootje, gezorgd. Thomas is intussen verantwoordelijk voor nog meer uitbreiding van de familie, misschien wel een kleinzoon. De uitkomst laat nog even op zich wachten. Niettemin is er een nieuwe periode in zijn leven aangebroken in de rol van opa, waar hij dan ook volop van wil genieten.
Wat betreft zijn vak is het cirkeltje ook weer rond, want Chris en zijn vriendin zijn beide huisarts. De andere kinderen hebben allemaal mooie banen, wat wil je nog meer?
Voor het fotograferen en schilderen kan nu ook veel meer tijd worden gemaakt. En natuurlijk reizen naar verre oorden. De eerste reis in het najaar van 2008 staat op stapel. Samen met Ine eerst 5 weken naar Australië, en aansluitend nog 7 weken naar Nieuw-Zeeland.

Afscheid nemen doet soms pijn.
Het is natuurlijk voor Ton Trompert een bewuste keus geweest om met 60 jaar te stoppen.
“ De laatste maanden was elk consult eigenlijk een soort afscheid, dit is toch wat abrupt afgelopen”. Een gescheurde achillespees was de reden tot onmiddellijk rust nemen. Niet leuk maar je hebt niet alles in de hand. Op 1 februari is er een receptie ter gelegenheid van zijn afscheid, en naar verwachting krijgt hij dan volop de kans om iedereen nog eens de hand te schudden. En om even in de beleving van onze columniste Henderkien mee te gaan, voor met name veel vrouwelijke patiënten zal het even slikken worden. Want ook al hebben we hele fijne artsen in Sleen, het woord knuffelbaar is toch vooral op dokter Trompert van toepassing!

(Jeanet Kramer) 		bekijk volledige agenda