|
|
Anita Hartsuiker (Meppel, 1-4-1965, geen aprilmopje)
Voordat ze goed en wel geboren was, werd Anita volgens zeggen al rustig in de buik van haar zingende moeder.  Blijkbaar was toen het gevoel voor muziek al aanwezig. Of ze nu nog altijd rustig wordt van muziek? Je zou haast zeggen, integendeel! Want het is niet alleen maar bij muziek luisteren gebleven. Muziek loopt als een rode draad door haar leven.
Kleine meisjes worden groot
Als 3-jarige stond het al vast, ze zou stewardess of zangeres worden. Nu is dat voor veel meisjes een vaak onbereikbaar ideaal en ziet de latere beroepskeuze er heel anders uit. Maar als klein nichtje uit een muzikale en trouwlustige familie, werd Anita al vroeg gevraagd mee te zingen met de band van haar neef op de vele bruiloften. Fonetisch klopten de teksten van the Cats en Beatles dan ook prima. Ook de meester van de christelijke lagere school hoorde haar graag zingen bij de maandagmorgenversjes. Dat resulteerde dan weer in bijvoorbeeld ABBA-songs bij de weekafsluiting. Omdat Anita nogal actief was op het gebied van turnen, volleybal, en natuurlijk jazz-dance, staken haar ouders er een stokje voor dat ze zich ook nog eens te buiten ging aan muzieklessen op allerlei gebied. De interesse was er zeker, maar er moesten keuzes gemaakt worden. Pas op 13-jarige leeftijd gaf ze het turnen er aan, om zich op orgellessen te storten.  Aardig om hier te vermelden is, dat Alexander Curly (bij menigeen nog wel bekend) ook vaak op de muziekschool in Meppel aan het oefenen was. Anita zong dan ook vaak een deuntje met hem mee. Dat muzieklessen op zich wel leuk zijn, maar dat dagelijks studeren nou niet hoog op de agenda stond, zal vast wel meegespeeld hebben, toen ze bij haar HAVO-eindexamenfeest met een paar mensen mochten optreden in theater Ogterop. Daar ervoer ze wat het was om voor een heus publiek te zingen. “Zingen is toch makkelijker, dat komt er zo maar uit”.
Kleinkunstacademie en geen stewardess?
Het gastvrouw spelen in een vliegtuig sprak niet meer zo aan, de kleinkunstacademie des te meer. Toch wel enigszins verbaasd, dat ze van haar ouders toestemming kreeg om zich aan te melden voor de kleinkunstacademie in Amsterdam. Maar na verdere informatie over de opleiding en de kamerprijs aldaar werd het besluit genomen om toch niet te gaan “Ik was niet zo’n wereldwijs type”. Ook een auditie op het conservatorium in Groningen was een doodlopend straatje, “in al die muziektheorie had ik ook niet zo’n zin”.” Eigenlijk was ik altijd al een  “”kinderklaas””. En zo werd het dan toch de PABO in Meppel. Dit kon ze ook veel beter combineren met haar werkzaamheden in de band Deuce, waarmee ze op menig studentenfeestje of in de kroeg stond te zingen. Kortom de Meppeler muziekscene voelde als een warme spannende deken. Maar na een verhuizing naar Sleen, waar ze als onderwijzeres werd benoemd was één en ander niet meer echt te combineren.
Popkoor Singelier
Al na een jaar begon het weer te kriebelen. Na een periode in het projectkoor van de gemengde zangvereniging besloot ze samen met Mark van der Heide een popkoor op te richten. “Het projectkoor was leuk, maar de muziekkeuze vonden we te behoudend. Voor mij althans lang niet flitsend genoeg” Gestart met zo’n 20 zangers/zangeressen is Singelier (www.popkoor-singelier.nl) inmiddels uitgegroeid tot een groot koor wat regelmatig gevraagd wordt om optredens te verzorgen. Kortgeleden nog in de Noorderbak in Roswinkel. Tussendoor waren er trouwens ook nog de nodige optredens als zangeres van de bands Nameless en Juice. Met het vertrek van een aantal bandleden, was voor Anita ook de tijd rijp om met bandoptredens te stoppen. Waar momenteel heel wat tijd  aan besteed wordt naast het dirigeren van Singelier, zijn de optredens met the Jamb, een kwartet zangeressen, Anita, Brenda, Marianne en Donna, wat voortgekomen is uit Singelier (www.thejamb.nl) Momenteel zijn ze bezig een theaterprogramma te maken met de titel “Vrouwen met ballen”, waarin allerlei aspecten van het grillige vrouw-zijn op een cabareteske wijze uitvergroot worden door vier verschillende vrouwen. De rode draad is de vriendschap, dit gevoel zullen alle vier de persoonlijkheden als hetzelfde ervaren. Anita maakt voor dit programma onder andere de arrangementen, “ik weet nu hoe het in elkaar steekt”, en Brenda Uneken schrijft veel van de teksten. De ervaren regisseur Herman van de Aa heeft , zij het op enige afstand, ook zijn hulp aangeboden, “hij kan goede pointers geven”. Op 27 februari zal in het Oelebret in Dalen de try-out worden gehouden.
Samen met Marcel Koens (Nameless) is Anita momenteel ook bezig om een cd met uitsluitend duetten op te nemen.
De juiste roeping?
Op de vraag of ze haar inkomen liever volledig uit de muziek had gehaald, volgt het antwoord: “Eigenlijk niet. Ik ben wel blij dat het zo is gelopen. Je kunt non worden uit roeping, maar ik denk dat ik onderwijzeres ben geworden uit roeping.” Na nog een 2- jarige muziekopleiding gevolgd te hebben na de PABO, kon ze haar leerlingen nog meer laten profiteren van allerlei muziekvormen. En niet alleen leerlingen, maar ook ouders (waaronder de schrijfster van dit stukje) die meededen aan schoolmusicals, kunnen dit beamen. Zoals Anita zegt: ”De mogelijkheid om je te uiten door middel van muziek wil ik heel graag aan kinderen meegeven”.
Lekker “ jammen” met Al Jarreau
“Ik ben altijd in periodes”, waarmee ze wil uitdrukken dat dit enorm kan verschillen. Daarom stelt ze zelf gemixte cd’tjes samen. Soul, R&B en Jazzpop genieten toch wel de voorkeur. “Lekker meeblèren” met Al Jarreau of Trijntje Oosterhuis tijdens autoritjes of huishoudelijke schoonmaakwerkzaamheden. Zelfs bij het rapporten maken wordt de volumeknop flink opengedraaid. Als concertganger genoot ze van Trijntje Oosterhuis en Robbie Williams. Ook The Tower of Power, een stevige soulband met wel 5 blazers is zeker voor herhaling vatbaar. Vaak concerten bezoeken is er niet bij; “ik ga niet zo graag naar concerten, omdat ik zo klein ben zie ik niet veel, en zitten bij een concert vind ik waardeloos, ik kan niet stilzitten als ik goede muziek hoor!” Op de vraag of ze nog wel echt kan genieten of dat ze toch met een half professioneel oor luistert, moet Anita beamen dat ze zich inderdaad betrapt op zaken als’” is die drummer wel strak (red.: strak ritmisch drummen), of die tekst is ook amper te verstaan. Ik vind dat je een goede tekstbeleving over moet brengen. Ook irriteer ik me wezenloos als ze er een halve toon naast zitten. Maar stiekem probeer ik ook wel wat te leren, bijvoorbeeld bij Al Jarreau. Met hem zo ik heel graag een duet willen zingen en het maakt niet uit waar. Het spreekt me zo aan, dat hij met zijn hele hebben en houwen zingt. Dat heb ik ook. Gevoel en zingen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ja, ik zie ons al helemaal lekker “jammen”.”
Toekomstdroom
 “Bij Singelier is het uitgangspunt vooral het plezier overbrengen van de groep. Bij the Jamb is het meer de betekenis van de muziek en het gevoel daarin overbrengen. Bij een top 100 band als Nameless gaat het meer om mijn eigen plezier. Ook al was de zaal moeilijk, dan ging ik gewoon door voor mijn eigen lol”. Op de vraag of er nog iets toegevoegd kan worden aan het hele rijtje muzikale uitingen, met andere woorden of er nog ambitie over is, komt enigszins bedachtzaam maar zeker het antwoord; ”Ik zou nog wel eens in een echte grote musical willen staan. “ Maar uiteindelijk gaat het maar om één ding “Als je 1500 man zo’n leuke tijd kunt bezorgen, dat geeft een kick. Ja, het geeft gewoon een kick dat je plezier kunt overbrengen”.
 
Archief
|
bekijk volledige agenda
|
RSS