Indrukwekkende lezing over longziekten in relatie tot roken
SleenWeb - 16 mei 2010
Een preek na de preek zou je wel kunnen zeggen, want in de dorpskerk werd zondagmorgen na de eredienst een zeer interressante lezing gehouden door longarts Martin de Ruiter.
Martin de Ruiter (40) is longarts en verbonden aan het Scheper Ziekenhuis te Emmen, begon zijn indrukwekkend verhaal om zich op een ludieke manier voor te stellen. Hij is longarts, afkomstig uit Twente, woont momenteel met vrouw en kinderen in Noord Sleen. Na het tonen van een paar privébeelden met daarop z'n kinderen die opgroeien in een toch wel gezonde leefomgeving, schakelde hij vervolgens over naar beelden van meer dan honderd jaar geleden, waar het leefmilieu toch duidelijk anders was dan tegenwoordig.
Op dit beeld de kinderen die gezellig in de tuin zitten bij de familie De Ruiter.
Aan de hand van een foto met daarop een vertoning van het leefmilieu toen, trok De Ruiter een vergelijk naar nu. Riolering was er toen nog niet. Een ander probleem wat veel voorkwam: de koolmonoxide, als gevolg van het stookgedrag binnenshuis. Door te veel rook (bij het opstarten van kachels) die lang in de huizen bleef hangen, en met name bij vrouwen die meer in huis vertoefden, voor problemen zorgde. Daarnaast kwamen bij de mannen veel beroepziektes voor. Hierbij werd ook asbest genoemd. Door ingrijpen van de overheid werden veel problemen toen ingezien en ook drastisch aangepakt. Rioleringen werden aangelegd, arbeidssituaties verbeterd en nog tal van maatregelen volgden.
Gevaar en angst.
Maar er kwam een ander probleem voor in de plaats. De westerse levensstijl zorgde weer voor andere problemen. We gingen in de loop der jaren heel anders leven. Andere eetgewoonten, steeds meer roken, en het gebruik van alcohol maar niet te vergeten, en sinds de laatste jaren ook minder bewegen. Kortom de waarschuwing boezemde bij vele bezoekers vast wel een beetje angst in, want zoals men in de volksmond wel zegt "De dokter zegt het immers". en dan is het zo.
De Ruiter refereerde nog even aan de tijd toen hij nog een jongen was. Dat er bij hen in de familie ook stevig gerookt werd en als er een verjaardag was (en velen zullen dit herkend hebben) er altijd een paar potjes of glazen op tafel stonden met daarin verschillende merken sigaretten, en voor de heren een paar sigaren. En als de visite er was, de hele kamer blauw van de rook stond. Het deed allemaal erg gezellig aan en om het beeld even compleet en wat kleurrijker te maken, later op de avond de glaasjes kersenbrandewijn of bessen en de geelgekleurde glaasjes Advocaat, en uiteraard een beetje slagroom erop. Die goeie oude tijd, zou je kunnen zeggen.
Maar was het allemaal wel zo goed? We zagen in de loop der jaren met onze eet- en drinkgewoonten toch een toename van kankerpatiënten. En met name door tabak en alcohol.
En nu was weer de overheid aan zet. Druk bezig om ons via de media of via documentatie, op andere gedachten te brengen. We moeten gezonder gaan eten, stoppen met roken, meer bewegen, matigen met alcohol, enzovoort. Lös Hoes lezingen zijn er voor nodig om ons een beeld voor te spiegelen hoe we ons zelf moeten aanmoedigen en vooral motiveren om dingen te laten, en andere dingen te gaan doen.
Vol belangstelling werd er naar de heer De Ruiter geluisterd. Maar er werd ook geregeld gelachen, want naast al die vervelende ervaringen, is er ook in zijn praktijk best veel humor. En dat wilde hij de toehoorders zeker niet onthouden.
Maar terug naar de realiteit toonde hij ons toch de cijfers en die liegen niet.
Hoewel het aantal rokers daalt, beginnen jongeren steeds vroeger met roken, maar ook met het drinken van alcohol. Het woord comazuipen is al helemaal ingeburgerd, en dat is best zorgelijk te noemen. En het gevaar voor een verslaving ligt dan ook direct op de loer, zowel bij roken als bij drinken.
Stoer:
We kennen het allemaal, erbij willen horen als je jong bent, een pakje shag in het bovenzakje. Het lijkt wel stoer. Maar zo benadrukte de arts, dat is het zeker niet. Maar eenmaal verslaafd. Wat dan?
Ze zeggen wel jong geleerd, oud gedaan. Dat klopt. Maar we komen er hier in Drenthe echt niet zo goed af gelet op de kaart die getoond werd in de dorpskerk. De preek mag duidelijk zijn.
Wat kunnen we er zelf aan doen?
De Ruiter benadrukte dat er beslist een eigen wil voor nodig is om te stoppen. Om het maar even zo te noemen; een ijzeren disipline, of gemotiveerdheid. Anders lukt het echt niet. Daarnaast kan er natuurlijk hulp geboden worden. Wij als artsen zijn niet alleen genezers, maar we begeleiden onze patiënten waar we kunnen. We zijn er natuurlijk om ziekten aan te pakken en het liefst te genezen, maar we zullen meer in moeten zetten op preventie door bijvoorbeeld voorlichting.
De overheid helpt ons hiermee. Op vele plekken mag al niet meer worden gerookt , al gaat dit vaak gepaard met een protest van de toch wel verslaafde roker.
Toch zullen we ons moeten blijven inspannen om de volksziektes terug te dringen.
Risico's door te stoppen.
Het is natuurlijk heel complex zo vervolgde de arts. Zoals gezegd doet de overheid veel, maar ook verschillende andere organisaties zijn in het leven geroepen om ons te helpen. Stoppen met roken geeft natuurlijk ook ontwenningsverschijnselen. Zo is een veel gehoorde kreet, dat men meer gaat eten en gaat groeien. Dat klopt, zo verklaarde de arts. Je smaak wordt beter en meestal ziet men dan ook dat men gaat snoepen. Plus dat voedsel beter wordt opgenomen.
En ja, zo val je al snel in een ander probleem. Men wordt te dik, en zo kan een andere ziekte zich weer ontwikkelen. Een voorbeeld is suikerziekte.
Natuurlijk zijn er ook vele hulpmiddelen tegen de vele verslavingen en gewoontes in het leven geroepen. Pleisters, injecties, accupunctuur, diëten, therapiën. Maar de beste is nog steeds, eigen disipline. De wil om te stoppen.
Hij waarschuwde nadrukkelijk om mensen met een ziekte geen eigen schuld aan te meten.
Een citaat uit de aankondiging van de lezing.
In deze maatschappij lijken we te vergeten dat gezondheid een gift is en dat je blij mag zijn dat je gezond bent. Veel gezondheidsproblemen hebben net als vroeger te maken met pech. Ook de longkanker patiënt, die misschien jaren veel te veel gerookt heeft, heeft niet om de ziekte gevraagd. Desondanks hebben de omstanders en patiënten zelf bij deze ziekte de neiging om het te zien als eigen schuld. Dit is waarschijnlijk een van de redenen dat er weinig initiatieven voor deze patiënten worden ondernomen, terwijl deze ziekte toch de meeste overlijdensgevallen per jaar van alle soorten van kanker met zich meebrengt.
Graag wil ik dan ook aan de hand van voorbeelden uit de dagelijkse praktijk ingaan op deze problematiek, waarbij ook een stukje geschiedenis en wetenschappelijke context aan bod zullen komen. Uiteraard wil ik hierbij nog een lans breken voor onze longkanker patiënten, die vaak een ernstige lijdensweg hebben te gaan en ten onrechte weinig aandacht krijgen binnen onze maatschappij. (Einde citaat)
Het laatste schermpje attendeerde ons op de mooie smoezen die we kunnen verzinnen om het roken toch een beetje goed te praten tegenover de dokter of anderen.
Tot slot
Natuurlijk konden de mensen na afloop vragen stellen. Het was kennelijk heel duidelijk want een enkeling stelde een vraag. Een persoonlijke vraag aan de heer De Ruiter was, of hij nog wel blij kon zijn omdat het merendeel van zijn patiënten toch ernstige aandoeningen hebben, en soms zelfs uitzichtloos. Zijn antwoord hierop was duidelijk: "Ja, ik beleef ook vele leuke momenten ondanks dat het voor sommige patiënten een lijdensweg gaat worden of al is, maar we kunnen altijd hulp bieden, en toch iets betekenen voor de patiënten. Hij refereerde in het begin van de lezing ook even aan het Scheperziekenhuis Emmen, die de laatste tijd helaas herhaaldelijk slecht in de media naar voren kwam. Dat is vreselijk jammer", zo benadrukte hij "Er gebeuren gelukkig ontzettend veel goede dingen, en er werkt een groot leger goed en ervaren personeel. Dit moeten we ons natuurlijk ook goed realiseren".
Een daverend en welverdiend applaus voor dokter Martin de Ruiter, en het dankwoord van Ds. Hendri Pap, die hem bedankte voor de zeer verhelderende lezing, en vooral ook de ludieke manier waarop hij het bracht. Pap overhandigde hem, zo hij het noemde, een muzikaal medicijn dat hij altijd kan draaien na een zware dag met toch vaak emotionele momenten.
De volledige tekst van de vooraankondiging leest u door hier te klikken.
Verslaggever: Hille Douma
Nieuws archief
|
RSS