Veel belangstelling voor dodenherdenking
SleenWeb - 05 mei 2010
Het lijkt er op dat de stoet ieder jaar langer wordt. Toenemende belangstelling om de slachtoffers van de tweede wereldoorlog te herdenken. De doden die vielen maar ook de mensen die nog dagelijks de gevolgen merken van die verschrikkelijke oorlog. Hoewel de groep mensen die de oorlog meemaakte door het verstrijken van jaren steeds kleiner zal worden is er toch weer een toename van mensen die hierbij stil blijft staan of misschien het moment ook aangrijpen om stil te staan bij de slachtoffers die nog steeds vallen in de oorlogen die helaas nog steeds gevoerd worden. Kort geleden nog stierven immers nog twee mariniers in Afghanistan, waarvan één op korte afstand hier vandaan is begraven (Westerbork).
Ook de familie Hekscher was weer van verre gekomen om mee te lopen in de stille tocht. Onlangs werd er een monument geplaatst die herinnert aan de laatste Joodse familie die hier in Sleen gewoond hebben. Familieleden van hen zijn ook omgekomen in de oorlog (Klik hier voor artikel).
Ook liepen er weer veel kinderen mee met bloemen die gelegd worden bij de 16 oorlogs- en 2 particulierengraven.
Dan blazen Frans en Renate Breukelman de "The Last Post"
Dan is er 2 minuten stilte.
Thea van Vliet draagt een mooi gedicht voor:
Een gedicht van Tessa Lansu,
getiteld "Denken wat verboden is".
Denken wat verboden is
Zeggen wat niemand wil horen
Ondanks angst en onderdrukking
Sterk blijven
Anders gaat verzet verloren
Hopen dat als je morgen wakker wordt
Ellende alleen bestaat in verhalen
Dat oorlog slechts een boze herinnering is
En de wereld bestaat uit zonnestralen
Zonder hoop en verzet geen verandering
Een slaaf van pijn en macht
Maar zo lang er diep vanbinnen
Het lef is om te protesteren
Is er kracht
En zal vrijheid het van de oorlog winnen
Daarop las Jan Ziengs (van de werkgroep Joods Monument) een gedicht voor uit Kamp Westerbork.
"Dinsdagnacht"
Dinsdagnacht was een nacht van angstige spanning in Westerbork.
Dan viel de beslissing wie naar de vernietigingskampen werd doorgestuurd.
Als de dinsdag voorbij is
in Westerbork
duurt het zes korte nachten
de lijst waarop mijn naam zal staan
op mij zal liggen wachten.
Als de krans bij het monument geplaatst is, krijgt iedereen die dat wil de mogelijk geboden om bloemen te leggen. Enkele mensen maken van die gelegenheid gebruik.
De stoet gaat dan langs de 16 oorlogsgraven waar de kinderen bloemen leggen.
Vervolgens langs het Joods monument waar Iemke bloemen legt.
De familie Hekscher poseert nog even bij het Joods monument (dat kort geleden is geplaatst).
Op de foto: v.l.n.r. Monique van Ruyven (47), Donald Hekscher (63), Jelle (14) en Iemke (9).
In de Dorpskerk konden de mensen nog even napraten onder het genot van een kop koffie (aangeboden door de Missionaire werkgroep Slener Kerken) en werd er zeer gepaste muziek gespeeld door een selectie van het muziekkorps Crescendo.
Na afloop spraken we nog even met de familie Hekscher. Ze zijn hier een paar dagen op bezoek geweest in Sleen en gingen na de herdenking weer huiswaarts. We wilden graag nog even weten waarom ze stenen leggen bij een monument. Mevrouw Hekscher liet ons weten, dat het geen gewoonte is of was, bloemen te leggen, dat is toch wel iets veranderd, maar vanuits Joodse gewoonten kun je aan de steen zien dat er iemand is geweest, en dat men zo weinig mogelijk onderscheid wil maken tussen mensen. Iedereen is gelijk. Nu zijn stenen wel verschillend van vorm of grootte, maar met bloemen maak je sneller onderscheid en dat proberen ze in Joodse kringen zoveel mogelijk gelijk te houden. Joden worden (anders dan wij gewend zijn) ook in dezelfde soorten kisten begraven. Dat wil zeggen; kisten van hetzelfde houtsoort en kleur.
Stilte
Ieder jaar is er weer een stille tocht, en komen steeds weer veel mensen naar de Brink om deel te nemen aan die tocht om vervolgens 2 minuten stilte in acht te nemen. Maar het is moeilijk om die stilte ook daadwerkelijk te voelen. Was de tocht wel zo stil? Pas bij het naderen van het monument wordt het stiller en voel je de serene rust. Helaas toch nog een paar auto's die passeerden via de rondweg en de stilte een beetje pijnlijk doorbraken. Maar op het moment dat de klokken stopten met luiden, (even geen auto's, alleen het gezang van vogels), was er een doodse stilte. Dan merk je ook de uitstraling van een monument.
Dan pas ga je echt in gedachten terug (ook al heb je de oorlog misschien niet meegemaakt) naar de slachtoffers die gevallen zijn of misschien nog leven, maar getraumatiseerd zijn en nog dagelijks de pijn voelen van die verschrikkelijke tijd.
 Moment van bezinning:
Een moment van bezinning is goed voor de mensen. Even de stilte zoeken en tot jezelf komen. Je ziet dagelijks toch weer dat vrede en rust ieder moment kan omslaan in geweld of wrede verstoring van die rust.
Gelijk bij thuiskomst werden we via de TV weer geconfronteerd met een enorme verstoring van rust en bezinning, want tijdens de bijeenkomst op de begraafplaats in Sleen, werd een paar honderd kilometer verderop de rust wreed verstoord waar gelijk weer slachtoffers (gewonden) vielen doordat iemand kennelijk opzettelijk paniek moest zaaien op de Dam in Amsterdam vol mensen die ook stilstonden bij de oorlogslachtoffers. Verschrikkelijk gewoon, en zo snel moet je soms omschakelen.
Maar gelukkig is de rust vrijwel direct hersteld en hebben ook regeringsleiders zich niet laten afschrikken door één ordeverstoorder, en kon de plechtigheid weer doorgaan. Hierin ligt dan ook de boodschap: laten we blijven gedenken en de stilte opzoeken zoals hier in Sleen steeds weer op 4 mei gebeurt.
Foto's: Jenny Hietkamp
Verslag: Hille Douma
Meer foto's: Totaal overzicht foto's.
Nieuws archief
|
RSS